Colablikje

Nieuwe blog: Meer leesvoer, meer schrijfsels, meer vermaak

2011-06-15T14:26:00.001+02:00

Wekenlang heb ik zitten prutsen met wordpress, css, php, headers, plaatjes die niet wilden staan waar ze moeten staan en lang heb ik gezocht naar inspiratie voor om een stortvloed aan nieuwe posts te creeren. Maar hier issie dan:

Dat van die vinger

2011-05-20T02:16:00.001+02:00

Die vinger van mij hè, uit die vorige post met dat slechte excuus, die is best fascinerend. Althans, dat vind ik. Ik heb er vandaag al zo'n vier uur naar zitten kijken, zo interessant vind ik het. Ik zal niet uitweiden over de details, want erg gezond ziet mijn vinger er nog steeds niet uit, maar hij is deels zwart. Er zit een een stukje zwart op mijn vinger, waar ik niets meer in voel. Een dood stukje vinger. En wat ik me nu dus de hele dag al afvraag: Is dat stukje zwart dan ook het stukje waar mijn nagel in wordt gemaakt? Want zo ja, dan is nu mijn nagelmaakweefsel afgestorven en moet ik, als de huidige nagel eraf valt, linkerwijsvingernagelloos door het leven.

Ik heb er overigens een pleister op geplakt omdat ik er in mijn fascinatie steeds aan zit te frunniken. Dat je het even weet.

Slecht excuus

2011-05-09T11:32:00.000+02:00

Ik blog even niet want ik heb mijn linkerwijsvinger tussen een tuinstoeltje geramd terwijl ik ging zitten. Mijn hele lichaamsgewicht in volle vaart op het eerste kootje bleek niet zo'n succes. Nu valt het eigenlijk wel mee met de schade. Na wat pijnlijke momenten in het begin heb ik nu enkel nog een scheve, blauwe nagel. Verder wil de vinger in kwestie ook best wel weer redelijk fatsoenlijk buigen, maar erg efficient gaat dat nog niet. M'n vinger is nog wat stijfjes en dat typt niet lekker. Dus nu typ ik met negen vingers, maar dat typt ook niet lekker. Dus ik blog maar even niet.

Balletje spotten

2011-04-29T00:11:00.003+02:00

Op de uni hou ik me altijd graag bezig met een bepaald spelletje: Farmaceutje spotten. Farmaceutje Spotten houdt in dat je onderscheid probeert te maken tussen scheikundigen, biologen en farmaceuten. Farmaceuten herken je aan hun eventuele hoofddoekjes plus mediterraan uiterlijk, hoge hakken en nette kleding. Biologen herken je aan hun nonchalante uistraling en tref je dikwijls aan in T-shirts, al dan niet bedrukt met kikkers. Wat scheikundigen betreft laat ik altijd mijn bevooroordeeldheid gelden. Nerds dus. De bedoeling van het spelletje is dat je iedereen in een hokje plaatst en is prima vermaak voor tijdens de pauze.

Helaas zijn de farmaceuten en scheikundigen ons wentgebouw uitgekickt en kan ik mij niet meer bezighouden met mijn favoriete spelletje. Huilen. Gelukkig heb ik met mijn heldere, creatieve geest een oplossing bedacht: Ik het heb spel verplaatst. Zo, hoppa. Naar het park, welteverstaan. Onder de titel Balletje spotten houd ik me nu bezig met het bestuderen van de verscheidenheid aan mensen in het park. Zo heb je er de mannen met en zonder de shirt. Vrouwen met en zonder opgerold topje. Mannen die beter hun shirt aan kunnen houden. Oude vrouwen die een boek lezen. Pijprokende hippies en dragers van fascinerende snorren. Mensen waarvan je niet kunt zien tot welk geslacht ze behoren. Voetballers. Bierwijndrink(st)ers. Gitaristen. Zonaanbidders. En balletjes.

Het was op de wonderschone dag van eenentwintig april tweeduizendelf dat ik het hernieuwde spel in praktijk uitvoerde. Ik bevond mij in een prettig gezelschap in het Wilhelminapark, op het grote veld. Het was druk en er zaten veel interessant veel figuren in het park, dus ik kon me naar hartenlust op de nieuwe versie van het spel storten. Het park bleek een uistekende plek voor het spel te zijn, want: Er zijn mannen, zonder T-shirt, met aantrekkelijke bovenlichamen. Helaas ook mannen met rughaar. En mannen met tieten. Tíéten. tieten. Mannen met TIETEN! Ja. Het spel heeft zijn nieuwe naam te danken aan een van hen:

(Wat volgt is ~~een staaltje vooroordelen spuien eersteklas~~ beschrijving van de man in kwestie)

Spits gezicht, slappe kaak. Zielig haar: te veel gel of te weinig gewassen, te strak naar achteren. Niet nèt te lang, maar veels te lang - het was dan ook na het zien van zijn haar dat ik me realiseerde dat de grens tussen corpsbal en alto flinterdun is. Door de rest van zijn uiterlijk en zijn doen en laten besloot ik hem tot balletje te bestempelen. Zonnebril in zijn haar - niet voor zijn ogen, ook al scheen de zon belachelijk fel. Zijn overhemd was helaas uit en hij stond herhaaldelijk op om een vuurtje te vragen bij de buurmeisjes, waardoor ik genoodzaakt was zijn uitgezakte spiermassa te aanschouwen. Iets was vroeger vermoedelijk een aantrekkelijke mannentorso moet zijn geweest maar nu was uitgezakt tot een roodverbrand, gerimpeld huidje gevuld met een dikke buik en twee tieten verscheen in mijn blikveld. Ai ai ai. Te veel bier. Desalniettemin stond hij er bij alsof hij The Man was.

Na het bestuderen van deze man was ik er van overtuigd dat hij een vreselijk saai en arrogant persoon moest zijn. Ik kon me dan ook niet voorstellen wat het meisje dat naast hem zat daar zat te doen. Ik kraakte hem nog even goed af en voelde me weer een stuk beter over mijzelf. En zo ging ik nog even door met het spel. Hier en daar bewonderde ik mensen, raakte ik gefascineerd door mensen of verafschuwde ik mensen. Maar vooral ook stopte ik ze in een hokje, al die mensen.

De verloedering van mijn muzieksmaak

2011-04-21T17:51:00.001+02:00

Ik snap niet zo goed wat de clip met dit nummer te maken heeft. Ik snap ook niet zo goed waarom ik dit leuk vind. Maar ik word er blij van.

Het zijn de eenheidsworstige nummers waar ik de laatste tijd te veel naar luister. De nummers met miljoenen hits op youtube, te vaak gedraaid op vijf drie acht, met seksgerelateerde teksten en irritante bliepjes. Muziek die je amper echt als muziek kunt beschouwen.

Daar hebben mijn hersens de afgelopen tijd in liggen weken. Op mijn werk draaien ze het de hele tijd, thuis draai ik het de hele tijd. Zeker als ik tentamens moet leren, want dan is het zo’n lekkere achtergrondruis. Punt is wel dat ik nu synchroon kan zingen met Jennifer Lopez, Enrique Iglesias en Rihanna. Ik schaam me er een beetje voor. Ik was vroeger zo trots op mijn verfijnde muzieksmaak, mainstream zooi was echt niet cool! Maar nu ben ik het dus soort van leuk gaan vinden. Ik doe afbreuk aan mijn vroegere ik. Heel naar.

Om mijn muzieksmaak weer terug te brengen naar zijn oude niveau kick ik even af door middel van een stilteretraite. Geen muziek voor mij. Helemaal niets. Of ik dat volhoud? Ik hoop het maar...

Stiletto's dus

2011-04-05T12:58:00.003+02:00

Via modejunkie

Met een protesterend “Why do you wear these shoes, that’s crazy!” ging ik in discussie met een Italiaanse die mij probeerde uit te leggen waarom zij en al haar vrouwelijke landgenoten de hele nacht doorfeesten op stilettohakken: “Because it looks good”. Ik begreep er niets maar zag toch een beetje op tegen al die vrouwen, die dat gewoon maar even deden.

Het is dan ook na dit gesprek geweest dat ik uiteindelijk besloot zelf zo’ n paar ieliepielie dungehakte schoenen aan te schaffen. Ik wilde mij ook wel eens wagen aan het martelwerktuig dat ook wel bekend staat als het moderne symbool voor vrouwelijkheid, gewoon, puur uit nieuwsgierigheid. Want zijn die schoenen echt zo pijnlijk, hebben ze echt zo’n overweldigend effect op mannen en is het echt zo lastig om er op te lopen?

Op die eerste en laatste vraag kan ik volmondig ja zeggen. Ik schafte de beruchte schoenen vanmiddag aan, nadat ik iedereen in mijn omgeving drie keer had lastiggevallen met de vraag “Wel doen, niet doen?”. De tweede vraag heb ik nog niet onderzocht, ik heb de schoenen nog geen enkel manwezen laten zien, behalve dan mijn vader - ik vond dat die ze voor de gelegenheid toch even moest goedkeuren. Het gebeurt immers niet elke dag dat je dochter besluit voor het eerst stiletto’s aan te schaffen.

Pijnlijk is het dus inderdaad ja. Hoe die Italiaanse chicka’s dat volhouden, ik heb geen idee, maar respect hoor. Mijn benen voelden na vijf minuten op die moordwapens al alsof ik een uur hard had gelopen. Dat wordt nog even flink doorzettingsvermogen kweken als ik een beetje fatsoenlijke afstanden wil gaan lopen.

Overigens is het lopen zelf op mijn nieuwe schoenen ook nog een hele uitdaging. Momenteel kom ik niet veel verder dan pinguïnachtige moves, het lijkt in de verste verte niet op het verleidelijk heupwiegende loopje van alle Italiaanse dames die ik er van de zomer op rond zag paraderen. Pumps van zo’n 5 cm gaan nog lekker, daar loop ik eigenlijk uitstekend op – maar dat zeg ik dan zelf hè, misschien ziet dat er ook wel niet uit – maar een paar centimeter erbij en het is alsof je opnieuw moet leren lopen. Vreselijk!

Stiletto’s dus. Echt niet handig en best wel pijnlijk, toch ben ik een beetje verliefd op mijn nieuwe schoenen.

Het brood was op

2011-04-03T21:44:00.000+02:00

Voor zo'n hoofd wil je toch niet eens meer naar een andere winkel?

Om tien voor negen verhief ik mijn luie kont van de bank en besloot dat ik het nu toch echt niet langer kon uitstellen. Mijn maag rammelde - het lauwe prutje uit de vriezer dat ik als diner had gebruikt was al lang en breed in mijn dunne darm aangekomen – en ik had echt niets meer in huis. Gewapend met een kapotte rugzak en een portemonnee vertrok ik daarom naar mister Appie.

Appie is een fijne winkel en mijn beste vriend. Ik zou niet weten wat ik zonder ‘m moest. Echt niet dat ik naar al die gekke kleine turkse winkeltje ga, ik haal alles lekker mainstream bij de Albert Heijn. Helaas vinden meer mensen dat, en op een gegeven moment is daarom alles op. Dus toen ik op zondagavond op zoek ging naar brood en mozzarella waren deze allebei op. Balen natuurlijk. Maar als flexibele student had ik al snel een plan B gefikst: Afbakbroodjes en roomprut met kruiden. Ook lekker. Een uitdaging was wel om de roomprut te pakken zien te krijgen, er stonden nog maar twee bakjes in het schap, helemaal bovenaan en achterin. Nu heb ik het voordeel dat ik niet tot de kleinste mensen van de bevolking hoor dus ik geloofde zeker wel dat ik daar bij zou kunnen. Op mijn tenen, hoppa, armen uitstrekken en grijpen die roomprut. Jammer was wel dat ik daarmee een soort halve striptease weggaf aan de mannen achter mij, die discussieerden over wel of geen paturain: “Dat geeft een lekkere body aan het eten”. Ik had mij niet heel proper aangekleed, broek op halfzeven - ik ga echt niet een riem om doen op zondagochtend – en te kort shirtje en idem jasje, dus tsja, dan krijg je dat. Gelukkig waren mijn mede-Appie-bezoekers niet erg geschokt en kon ik rustig verder winkelen.

Vandaag dus weer een wijze les geleerd: NIET op zondagavond naar de albert heijn gaan, zeker niet om negen uur ’s avonds. Want álles is op.

Het gedoe met het internet

2011-03-08T00:45:00.001+01:00

Dit leek me een tamelijk toepasselijk plaatje voor erbij.

Een fijn stukje over het drama dat zich vandaag en gisteren om en nabij mij afspeelde:

Toen ik gistermiddag terugkwam in Utrecht en een oude, rafelige internetkabel aansloot op mijn laptop en deze opstartte, bleek ik geen internet te hebben. Dit kan gebeuren.

Ik deed een kunstje met de kabel en restartte m’n laptop. Weer geen internet. Hmm… Nu vond ik het toch wat verdacht worden. In gedachten zat ik al te mopperen op mijn huisgenoot, die ik er van verdacht mijn kabel uit de modem te hebben getrokken of iets dergelijks – een verdenking die ik baseerde op het feit dat ik hem verdacht van ongewenst appelstickertjesvanmijnkeukenkastjeverwijdergedrag. Dit leek mij echter een vrij ongegronde verdenking en ik kon ook geen motieven voor dergelijke acties bedenken dus ik liep verontwaardigd richting modem om die eens goed de huid vol te schelden. Dit hielp helaas niets. “Wie niet horen wil moet maar voelen,” zei ik tegen de uiterst eigenwijze modem en nam deze onder handen. Na een geklooi en gewroet met vijftien verschillende kabels liep ik terug naar mijn laptop, die nu toch echt wel internet moest hebben. Maar nee hoor, niet het minste beetje.

Ik besloot het even op te geven. Niet omdat ik een opgever ben – echt niet! - maar omdat ik moest werken. Toen ik terugkwam van mijn werk was ik enigszins gekalmeerd, maar zodra mijn laptop en die achterlijke internetkabel weer in mijn gezichtsveld verschenen schoot de adrenaline door mijn lichaam heen. Ik raakte vreselijk in paniek. Wat nou als het internet het nog steeds niet deed? Was moest ik dan? Geen facebook, geen email, geen sociaal leven? O mijn god! Ik startte de hele zooi op en wachtte zenuwachtig trommelend met mijn vingers tot ik eindelijk in kon loggen. En toen wachtte ik weer tot ik eindelijk ingelogd was. Het duurde belachelijk lang. Maar toen: ingelogd. Hoopvol keek ik naar mijn internet icoontje. Er stond een groot, rood kruis door heen. Neeeeeeee! Ik was woest. Woest en diep teleurgesteld! Echt, je had me moeten zien. Zo’n gezicht trek ik niet vaak, maar als het internet het na zes uur nog niet doet, dan doe ik rare dingen. Nou, sorry hoor, maar dat gáát gewoon niet!

Ik liep zeker drie kwartier heen en weer tussen de modem en mijn laptop en drukte alle relevante stekkers en kabels in minstens twaalf verschillende volgordes in de voor hun bestemde gaten voordat ik het wederom opgaf. Ik slaakte een zucht van ergernis en ging naar bed.

Volgende ochtend. Bed uit laptop aan. Ik had slecht geslapen door alle stress en voelde me niet echt beter dan de vorige avond. Internet? Niets. Enkel dat vette rode kruis. Bah. Ik had geen zin om heen en weer te rennen tussen modem-laptop, daar was het te vroeg voor. Ik was niet meer zo paniekerig als de avond daar voor want: Ik had een plan. Ik zou eerder van huis gaan en dan voor college begon snel even internet checken. Zo geschiedde. De rest van de dag was ik, op veel gemopper tegen mijn studiegenoten over het gebrekkige internet na, toch best rustig.

’s Middags dus weer terug, naar huis, naar het verneukte internet. Ik zag er tegenop en fietste extra langzaam. Niet dat ik normaal zo langzaam fiets, normaal fiets ik eigenlijk belachelijk snel, zeker met dit weer, maar ik wil hier benadrukken dat ik niet zomaar langzaam fiets, maar ècht heel langzaam. Na twee uur bereikte ik mijn huis. Fiets weg, trap op sjokken, deur open. Zucht… Ik wil niet ik wil niet ik wil niet ging door me heen. Je moet je moet je moet, zei ik tegen mezelf. Zucht… Laptop aan. Kabel erin. Inloggen. Bam! Geen internet.

Ik ben stilletjes in hoekje gaan zitten huilen.

Lieve lezer, maak je geen zorgen. Ik ben door een hel gegaan maar alles is helemaal goedgekomen en ik ben nu weer fijn van internet voorzien. Heerlijk, bekoorlijk, buitengewoon , excellent, hemels, lekker, magnifiek, verrukkelijk internet.

Angus and Julia Stone,

2011-03-05T12:34:00.001+01:00

~~momenteel~~ mijn muzikale held en heldin.

Via deze site.

Ik zou uren in de zon in het gras kunnen liggen.

Ik kan niet kiezen welke nou het mooiste is, maar, respectievelijk:
Just a Boy; Private Lawns; The Beast; What You Wanted; Hold on.

Altruïstisch bloed

2011-02-23T23:20:00.000+01:00

Via deze site

De bloedbank, ook een hele belevenis. Ze willen je graag, ze willen iedereen. Maar zie maar eens dat je er komt. Voordat je mag doneren moet je eerst een hele horde obstakels passeren, allerlei buisjes met bloed afstaan en ook nog eens perfect gezond zijn. Want als je pijnstillers hebt geslikt, een piercing hebt laten zetten, of seks hebt gehad met een man (als man, dat moet ik er dan wel bijzeggen) mag je al niet meer. Ik vind dat ze behoorlijk kieskeurig zijn daar bij die bloedbank. Ze mogen maar wat blij zijn dat ze mijn bloed krijgen – al die ellende die ik moet doorstaan!

Bijvoorbeeld de gevreesde naald. Ik beken dat ik eigenlijk helemaal niet bang ben voor naalden, maar om zo’n ding in je huid nou lekker te noemen gaat wel wat te ver. Daarom heb ik vandaag een tactiek bedacht:

Het moment dat de naald in mijn arm wordt gestoken denk ik aan een prachtig wit zandstrand met wuivende palmbomen en een blauwe zee. Dat helpt, gelukkig, want die naald is behoorlijk dik. Niet zo’n schattig naaldje dat je ziet bij inentingen. Een vette naald, zo mijn ader in. Echt pijn doet het overigens niet, ik geef geen kik – stoer hè!

Bizar vind ik het hoe mijn bloed vervolgens rustig mijn lichaam uit stroomt, een zakje in. Ik realiseer me niet echt dat het mijn eigen bloed is dat mijn lichaam uitgepompt wordt. Pas als de zuster de hele boel dichtknipt (ja, dat kan dus blijkbaar ook) en de naald weer uit de ader verwijderd zie ik dat ik een halve liter bloed heb afgestaan. Een hele halve liter.Nounou!

Dan zegt de zuster ook nog dat ik de beste bloedgroep heb. Wat fijn! Ik kan dus het leven van ieder willekeurig persoon redden. Een momentje voel ik me trots op mijn capaciteiten. Dan realiseer ik me dat mijn bloedgroep voor mijzelf dan eigenlijk helemaal niet zo handig is. Omdat ik van bijna niemand bloed kan ontvangen. Mijn leven redden zit er dus niet in. Balen. Maar ik heb wel altruïstisch bloed, dat dan weer wel.

Nadat de zuster mijn bloedzakje veilig heeft opgeborgen krijg ik een enorm verband om mijn arm gewikkeld en wordt ik begeleid naar een tafel drie meter verderop die vol staat met koekjes en broodjes en koffie en thee. “Je moet eerst wat eten voor je weg gaat”, deelt de vrouw die bij de bar hoort mij mee. Geen probleem, denk ik, en heel verstandig eet ik alle soorten koekjes, een broodje kaas en ook nog een gek wasa-crackertje dat veel lekkerder blijkt te zijn dan ik altijd had gedacht.

Hoewel bloed doneren keihard werken is - ik bedoel, je moet eerst op controle, dan honderd formulieren invullen en zie maar eens dat je die bloedbank vind – wegen de voordelen toch wel op tegen de nadelen: Onbeperkt gratis koekjes eten.

Zonnetje

2011-02-22T21:01:00.001+01:00

Via deze site.

Okee, guys, fuck, ik zit met een dilemma. Het zit zo: Zal ik wakker worden, of zal ik het niet doen? Help! Want ik kom er niet uit en het zou makkelijk zijn als ik de verantwoordelijkheid voor deze lastige keuze bij iemand anders zou kunnen leggen. To wake up or not to wake up.

Misschien moet ik wat duidelijker zijn. Ik twijfel. Ik zou graag wakker worden – ik was voor langere tijd in winterslaap - Zie, de zon begint eindelijk weer lekker schijnen en dat zie ik wel zitten. Eindelijk weer eens een beetje fatsoenlijke hoeveelheden licht. Maar het is februari en ik ben bang dat het keihard gaat sneeuwen op het moment dat ik mijn ogen open. Of dat het weer vreselijk gaat vriezen. Of dat ik naar buiten loop en dat de zon dan snel weer weg gaat. Om mij te pesten. Want ik heb niet zo’n vertrouwen in die zon. Verstopt zich net iets te vaak achter een wolk – zwak hoor! - en is ook niet heel regelmatig wat opkomen en ondergaan betreft. Als dat nou gewoon het hele jaar door van 6 tot 24 licht is, prima, maar dat gezeik steeds van “Nee, nu is het herfst, nu ga ik eerder onder. Puh.” komt me m’n neus uit. Kom op zeg! Hoe moeilijk is het nou om een beetje fatsoenlijke opkom- en ondergatijden aan te houden? Zet toch gewoon je wekker, Zon! Dat doen we allemaal…

Oh sorry, excuses voor deze plotselinge uitbarsting. Ik vind de zon heel lief hoor. Zeker als ie schijnt. Het is alleen… Ik had zo’n lieve brief geschreven of hij alsjeblieft terug wilde komen. En dat deed ‘ie niet. Nu is hij er weer, maar het is nu al zo lang geleden. Ik ben mijn vertrouwen kwijt. Ik ben zo bang dat ‘ie net op houdt met schijnen als ik wakker wordt. of dat het gaat sneeuwen of vriezen. Maar dat is toch net wat minder eng. Ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen. Ik zou zo graag weer eens lekker naar buiten gaan. Ben dat slapen nu wel een keer zat. Het enige wat je daarin kunt variëren is de zij waarop je ligt. Dus, geloof me, ik snak naar de zon.
Dus, wat moet ik doen? Ik wil zo graag weer naar buiten, maar ik ben bang dat de zon weer weg gaat en dat ik daar dan sta, alleen, in het donker. Whattodo, whattodo? Zucht…

Overigens schreef ik dit al weer een maand geleden. Ik ben ondertussen ondertussen opgestaan. Het gaat vrij aardig, hoewel de zon mij af en toe nog wel teleurstelt. Maar ik houd hoop.

Ik mis je, Zon

2010-09-28T09:50:00.001+02:00

Allerliefste Zon,

Waar ben je nou? Je ging zo plotseling weg, zei niet eens even gedag. Wat is er aan de hand, o lieve Zon? Kom gauw terug want ik mis je zo! Ik voel mij zo fijn in je prachtige stralen. Al die heerlijke, lange zomerdagen met jou in het park, op het strand, op het terras, aan het meer... Zo heerlijk warm en stralend.

Sinds jij weg bent heb ik het koud.Verkleumd tot op het bot door de Wind en de Regen. Je hebt je toch niet laten verjagen door die twee hè? Nee toch? Jij bent veel sterker dan hen! Je zou mij toch niet zo maar in de steek laten omdat je bang was voor de Wind en de Regen? Nee, dat geloof ik niet.

Maar Zon, waar ben je dan? Waar ben je dan toch! Laat me alsjeblieft weten dat het goed gaat, gewoon een kleine glinstering door het Wolkendek heen. Dan kan toch? O Zon, doe dat alsjeblieft voor mij, want ik mis je zo vreselijk!

Of Zon, zeg op, heb jij een ander? Ja hè, ja, ik wist het wel! Anders had je wel wat laten horen! Je bent er zeker met die slet van een Spica vandoor gegaan! O Zon, waarom doe je mij dit aan? Waarom haar? Waarom verlaat je mij nou? We hadden het toch zo mooi samen? Die heerlijke zomer. Wat heeft zij dat ik niet heb? Ben ik soms te klein? Is dat het soms? Of te dof. Ja, ik kan het ook niet helpen dat ik geen ster ben. Wat wil je dan? Oooo, Zon.

Zon, kom je nog wel terug? Ik ben niet boos op je. Ik mis je gewoon zo vreselijk. Het is zo koud en grauw zonder jou. Het is niet leuk wat je mij aandoet. Ervandoor te gaan met Spica. Maar het is niet zo erg. Als je maar weer terug komt. Je komt toch wel terug hè, Zon? Ik ben veel leuker toch dan Spica? Toch? Kom je gauw terug? Dan kunnen we weer genieten. Dan zal ik uren in jouw warme stralen liggen.

Ik hoop dat ik je snel weer zie.

Jou missende,

Colablikje

Maar ik leerde wel over karamel

2010-09-22T21:36:00.000+02:00

Zo lekker zag het er natuurlijk niet uit,

maar het eerste plaatje dat google vind bij 'caramel' hier neerzetten

is makkelijker dat een mooie foto van de karamelkoek maken. =)

Via deze site.

Prutje! Ik heb de heule dag geleerd en nu lukt het niet meer. Er wil geen informatie mijn hoofd meer in. Het gaat zo één oog in en dan lekte het er bij mijn oren weer uit. Schiet niet op. Maar het moet! Ooooh, ik voel me zo slecht dat ik niet aan het leren ben nu. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik heb net wel iets geleerd, maar dat ging niet over het juiste onderwerp (Ontwikkelingsbiologie, dat moet ik nu leren, hartstikke leuk maar veel te veel). Ik heb net iets geleerd over scheikunde. Met glucose. Tsja, dat is nou net het verkeerde vak (Metabolisme), daar heb ik pas volgende week tentamen over. Maar ik heb in ieder geval iets geleerd.

Ik ging cakejes bakken met mijn huisgenootje, want ze is morgen jarig. We hadden prachtig beslag gemaakt, perfect zonder klontjes en we hadden ook allemaal toffe versieringen: Prinsessenhartjes en prinsessenbloemetjes en discodip. Supervet! Ja, dat vonden wij dus ook. Tot we de cakejes wilden versieren. Al die kleine versierseltjes en frutjes bleven natuurlijk niet zitten. O jee o gut gut gut! Dat was een beetje dom van ons! We waren het glazuur vergeten. Hoe maak je snel even glazuur?

"Poedersuiker!"
"Hebben we niet."
"Sjit. Suiker?"
"Maar dat wordt toch karamel?"
"Nee joh, dat kan vast wel."

Dus we deden suiker met een beetje water in een pannetje. Goed roeren, lekker laten pruttelen en warempel, we hadden glazuur! We hadden prachtig mooi bruinig glazuur. We hadden, want we lieten het te lang staan. Toen werd het karamel.

"Hè sjit, het is karamel!"
"Oh, maar dat kun je vast nog wel opwarmen."
"Nee joh, denk je?"
"Geen idee, maar we kunnen het proberen."

De karamel werd opgewarmd. Er gebeurde niets.

"Misschien moet er een beetje water bij."

Prffstjfrrrrsjttttssjt.

"Oeps."

Ondertussen zat er in het pannetjes een soort van gigantische karamelkoek met daaronder wat pruttelend water. We hebben de koek er maar uitgevist en het prutje wat nog onder zat gebruikt als glazuur. De cakejes zijn heel lekker geworden en ik heb geleerd - voor de tweede keer in mijn leven - dat je karamel niet kunt laten smelten.

P.S. Mooi rijmpje hè, de titel?

Make-up en de waarheid

2010-09-14T21:32:00.001+02:00

Via we heart it

Jaaaa. Ik heb een soort van writersblock geloof ik, dus wat nu volgt is... Tsja, niet heel goed. Het is een soort moralistisch stukje gelul over make-up en de waarheid - zoals de titel ook al handig vermeldde. Het is dat ik moet blijven schrijven van mezelf (anders komt er nooit meer wat leuks uit mijn vingers), anders zou ik dit niet publiceren. Lever graag veel commentaar, dat helpt mij vast over mijn writersblock heen.

Make-up, da's ook zijn ding. Vroeger moest ik daar niks van hebben. Ik vond het voor tutjes en barbiepoppen. Meisjes die make-up op hun gezicht smeerden vond ik maar nep. Ten minste, dat zei ik als mensen mij vroegen waarom ik geen make-up droeg. Ik zag ook wel dat sommige meisjes heel knap waren met make-up op (zonder ook wel, maar met nog meer), maar eigenlijk durfde ik het zelf niet te dragen. Dat laagje foundation, wat poeder hier en daar en nog wat kloddertjes mascara zijn nou niet bepaald eng. Nu ik er zo over na denk weet ik niet eens wat ik daar nou zo eng aan vond. Ik weet nog wel dat ik vond dat je de waarheid verdraaide als je make-up droeg. Dat je loog als je je gezicht au naturel verborg achter een laagje, al dan niet laag, make-up.

Dat vond ik heel lang zo. Totdat ik erachter kwam dat je meer bereikt als je de waarheid een beetje opleukt. Gewoon, hoppa, beetje verzinsels en mooiigheid erover heen gieten en iedereen is blij. De waarheid is leuk, maar mooie verzinsels zijn nog leuker. Mensen geloven graag wat ze het liefst horen. Of zien. Als mensen blijer worden van een leugentje om best wil, waarom dan niet? Dat is wat ik later begon te denken, waarna ik besloot mijn gezicht ook maar gewoon te gaan versieren met make-up. Beetje smeren hier en daar, en hoppa, zie ik er net effe wat leuker uit. Gelijk ook maar even een leuk rokje erbij, ben ik er klaar voor. Iedereen blij en ik net wat meer succes in het leven.

Raar eigenlijk. Dat mensen je meer waarderen als je moeite doet voor je uiterlijk. Als je probeert te verhullen dat je je slecht voelt waarderen mensen je meer dan wanneer je met ongekamd, vet haar en een uitgezakte joggingbroek aan komt kakken. Ik vind het zelf ook irritant als iemand er onverzorgd uit ziet. Slordig, vies. Hoe komt het onverzorgdheid niet 'goed' is? Iemand daar een verklaring voor?

Prioriteiten hè

2010-09-10T15:27:00.000+02:00

Omdat ik echt héél erg druk ben en omdat mijn blog en ik ons samen in een soort identiteitscrisis bevinden is echt echt dieptrieste shit hier. Lieve, weinige lezers die ik heb, het spijt me enorm diep.

Sorry, maar ik kon er niets aan doen. Nee, echt niet! Prioriteiten stellen. Jaja, weet ik wel. Maar die lagen dus even ergens anders en ik werd sip van het gejengel van Colablikje, die nog steeds geen doel in zijn leven heeft gevonden - stomme identiteitscrisis.

Waar lagen mijn prioriteiten dan wel? Nou, kijk, sinds mijn laatste post ben ik gewoon heel erg druk met andere dingen. Belangrijke volwassenmensen zaken. Zoals werken en vergaderen en studeren.

Oh, wat klinkt dat volwassen! Maar ik deed het echt. Een klein beetje. Ik was vooral heel druk met verhuizen want... Tralala! Ik heb nieuwe kamer! Sinds zaterdag. Nee, fout. Sinds vorige week woensdag, maar zaterdag ben ik verhuisd. En weet je wat nog het vetste is? Dat ik nu gewoon kan rondlopen in mijn kamer! Ik kan dansen, springen, kruipen! Ik kan bewegen zonder bang te zijn dat ik gelijk iets omstoot. En eindelijk kan ik ook eens mensen uitnodigen in mijn kamer zonder dat ze gelijk bij mij op schoot moeten zitten.

Ter verduidelijking voor de leken onder ons en u: Tot voor kort leefde ik een hok van zes vierkante meter. Zes?! Ja, zes. Belachelijk klein, ik weet niet hoe ik dat deed. Een jaar lang. Ik heb respect voor mijzelf. Nu woon ik een soort van paleis van veertien vierkante meter met toffe hoogslaper waar ik onderdoor kan lopen. Echt, deze kamer is een soort walhalla van ruimte voor mij. Ik ben zo blij!

Daar was ik dus heel druk mee. En met werken en vergaderen en studeren. Vooral dat laatste. Ik ben deze week begonnen maar pfooew! Drukdrukdruk, ik heb het idee dat ik al weer weken bezig ben. Wel leuk hoor, echt wel! Maar zoooo veel!

Sorry, lieve lezer, maar daar lagen mijn prioriteiten. Ik beloof niet dat ik beter mijn best zal doen want beloftes zijn poep. Ik neem mezelf voor om het te proberen, dat wel.

Gegroet!

10 wijsheden die ik op vakantie vergaarde

2010-08-25T18:44:00.002+02:00

Een bootje in een kanaal ergens in Venetië

Was ik weer. Ik had beloofd dat ik weer zou gaan schrijven als het vakantiegevoel uit begon te doven. Nou, dat gevoel begint aardig te verdwijnen. Ik heb hoofdpijn en ik ben moe.

"Ahhh..."

Ja, zielig he! Maar ik moet zeggen dat ik echt een geweldige vakantie achter de rug heb. Zoals ik in mijn vorige post schreef: Twee weken Texel, toen een weekje opladen voor twee heerlijke weken Italië. Ik heb genoten!

Natuurlijk heb ik genoten. Vanzelfsprekend, het waren leuke vakanties. Maar ik heb geen zin om een verhaal te schrijven over de geweldigheid van mijn vakanties, mocht je dat verwachten. Ik zou het wel verwachten, als ik zelf enkel een lezer was. Dan zou ik een lang vakantieverslag schrijven over hoe leuk het allemaal was. Maar ja, daar heb ik geen zin in. Ik heb wel zin om de wijsheden die de ik afgelopen weken heb vergaard met je te delen - Oeh, wat een wijze zin.

Krabben hebben heel erg lang seks. Dat schreef ik in mijn vorige post ook al, maar ik blijf het fascinerend vinden hoe lang die beesten aan elkaar geplakt blijven zitten.
De Waddenzee is tof. Hierover is geen discussie mogelijk. Het is een vaststaand feit.
Het is lastig om een excursie te geven aan mensen die niets durven te zeggen:
"Hebben jullie er zin in?"
"..."
Zo zeg, pfoooew, het enthousiasme spatte er gelijk al van af.
"Wie wil deze krab vasthouden?"
"..."
Goed, dat kan ik nog begrijpen. Zo'n groot beest met enorme scharen is ook best eng.
"Die kleine witte bobbeltjes daar, wat denken jullie dat dat zijn?"
"..."
Zeepokken zijn niet eng. Misschien als ze je ze genetisch manipuleerd en honderd keer zo groot maakt. Zo'n ding heeft een piemel 20x zo groot als zichzelf. Overigens kreeg ik zelfs op die opmerking geen reactie van mijn groep.
"Hebben jullie nog vragen?"
"..."
Het was echt een gezellig excursie...
Strandkrabben zijn schattig. Als je ze oppakt proberen ze uit alle macht weg te komen door wanhopig in je vingers te knijpen. Tsja, dat helpt niet echt. Moet zeggen dat het niet echt prettig voelt als ze knijpen, maar pijnlijk is het ook niet. Dus zijn ze schattig.
Als je directeur of iets anders hoge pieferigs bent brengt men je gratis eten als je zit te vergaderen.
Als je in de spoelkeuken staat brengt men je gratis eten als je staat af te wassen.
Italianen zijn goed in kauwgum kauwen en masseren. Ze zijn slecht in autorijden.
Italiaans ijs, Gelato, is inderdaad héééérlijk. Ik mis het.
Ze hebben PIZZAMACHINES in Italië! Geweldig! Je gooit er geld in en twee minuten later komt er een verse, warme pizza uit geschoven. En hij smaakt ook nog best oké.

Via deze site.
Avocado is helemaal niet lekker! Avocadomilkshake is wèl lekker.
In het NS hoofdkantoor, dat letterlijk direct naast Utrecht Centraal zit, hebben ze een station nagebouwd. Een nepstation met neptreinen en nepborden en nepconducteurs. Het NS hoofdkantoor zit naast het grootste station van Nederland. Als je naar buiten kijkt zie je de treinen rijden.
Ik heb nog nooit zoiets nutteloos gezien.

"Poepoe, nounou, jij hebt veel geleerd!"

Ja, ik ben echt een stuk wijzer geworden na deze vakantie.

Ik moet dat vaker doen.
Op vakantie gaan.

NB: Wijsheid nummer vijf en wijsheid nummer tien zijn vergaard door mijn werk als spoelkeukenmeisje en hebben niets met Italië of Texel te maken.Wijsheid nummer negen slaat nergens op.

Een kleine update - naar eigen zeggen niet de moeite van het lezen waard, maar ik wou het toch even kwijt

2010-07-27T19:27:00.001+02:00

Ja. Tsja. Ik was op vakantie. Vergeten te zeggen. Foutje.

Was het leuk? Supertof! Ik was op Texel met de Waddenvereniging. Ik heb mensen geleerd dat het wad leuk is en zelf geleerd dat slikdiven goed is voor de huid. Ik heb tussen kwallen gezwommen en jutter gedronken. Ik heb ontdekt dat krabben heel erg lang seks hebben. En zo nog veel meer. Voor een uitgebreid verslag kijk je in het leuke-dingen-schriftje dat zich in een van de tenten van het tentenkamp op veldje N van de landal sluftervallei camping op Texel bevindt. Want daar was mijn toffe (vrijwilligerswerk)vakantie!

Nu zit ik thuis, alleen, enigszins werkloos, en iedereen, echt iedereen is op vakantie. Ik zag best op tegen deze week, de hele week alleen thuis zitten. Maar ik moet zeggen dat ik me uitstekend vermaak. Ik heb ontdekt dat ik het soort mens ben dat enorm veel lol om zichzelf kan hebben. Dat is toch wel weer prettig.

Overigens heb ik niets te klagen want maandag vlieg ik naar Italië. Daarover later misschien meer.

Oh, mijn lieve lezer, het spijt me zeer van deze waardeloze update - ik had al gewaarschuwd! - maar ik kan het ook niet helpen. Als ik klaar ben met vakantievieren in mijn hoofd zal ik weer hard werken aan mooie schrijfsels.

2:54 - Tot wanhoop gedreven voel ik mij

2010-07-07T03:36:00.001+02:00

Kopje thee <3

Tot wanhoop gedreven voel ik mij. Zo. Dat is de mooiste zin van dit blogje. Wat nu volgt is een beschrijving van deze nacht.

Waar ik eerder aan sommige mensen had beloofd voorlopig even niet meer te zeuren doe ik het nu toch weer. Excuses daar voor. Ik voel mij een klein drama.

Het zit zo: ik heb kriebelhoest. Dat schreef ik in mijn vorige post ook al en ik wilde er graag van af. Dat is niet gelukt, het is alleen maar erger geworden. Zo lukte het me afgelopen nachten nog om enigszins aan slaap te komen. Dat lukt nu niet meer.

Ik ging om half elf slapen, heerlijk vroeg want ik was hartstikke moe. Ik fijn mijn pyamaatje aan, oogjes toe, dat soort dingen. Komt die vreselijk hoest van mij toch weer opzetten! Echt, zodra ik lig.

"Hmmmmkucheughekuchblechhmmkuch."

Zoiets was het. En dan niet één keer, neenee, dat moest gelijk wel twintig keer! Hoesten jonge, niet normaal meer. Geen houden aan. Dus ik water halen, veel drinken. Dat hielp een beetje. Lag ik weer vijf minuten, moest ik naar de wc. Ik, onder luid protest van mijzelf, naar de wc. Toen ik weer in bed lag begon ik gelijk weer te hoesten. Ik besloot mijn keelsnoepjes erbij te halen, die best aardig werken. Maar nu niet hoor, ik hoestte er gewoon door heen. Vreselijk. Ik met behulp van die snoepjes denk ik tien minuten geslapen, toen begon het weer. Gereutel en gekuch, ik denk dat ik het hele huis wakker heb gemaakt.Toen probeerde ik recht op te slapen, want liggend slapen zorgt er voor dat ik eerder ga hoesten. Rechtop slapen lukte ook niet, ik zat alleen maar zielig in het donker voor me uit te staren.

Nou ja, toen denk ik dat ik toch ergens in slaap ben gevallen want er zit een gat in mijn herinneringen, maar om twee uur was ik weer klaarwakker. Drama, groots en afschuwelijk drama was het. Ik zat toen denk ik wel een kwartier te hoesten. En ja, goed, toen was ik dus weer wakker, om twee uur. Keelsnoepjes waren op, water hielp niet. Ik besloot onder de hete douche te gaan staan. Of, beter gezegd, er naast. Er onder - 50 graden - was wel erg warm. De hete stoom die er van af kwam hielp best aardig en ik hoestte zelf een tijdje niet meer, tot ik er onder uit kwam. Toen begon het weer. Andere oplossing, het laatste redmiddel, een kopje thee. Mierzoete hete thee. Nou, en dat hielp! Nee echt, het hielp. Maar toen - dat is nu - was de thee op en kriebelt mijn keel weer als een gek.

Wat is je punt, vraag je je nu misschien af. Nou. Kijk. Ik heb morgenochtend om negen uur een belangrijk hertentamen waar ik vier dagen keihard voor heb zitten blokken en als ik niet genoeg slaap krijg doen mijn hersenen het minder goed. Helaas is dat nu dus al het geval, aangezien ik vannacht hooguit een half uurtje heb geslapen.

Balen dus. Heel erg diep balen tot ik erbij neerval en dan verder balen tot ik een gat in de grond heb gebaald. Urenlang huilen en triest voor mij uit staren, dat ga ik na mijn tentamen doen. Maar nu eerst nog een beetje proberen te slapen.

Oh, en lieve lezer, ik denk dat ik morgenavond nog steeds aan hoesten bent. Dus lieve lezer, als je nog een geniale tip hebt om mijn kriebelende keel wat minder kriebelig te maken, ik hoor dat zo graag! :)

Notes to self

2010-07-04T22:52:00.000+02:00

Via we heart it

Tentamens leren beter plannen. Anders zat je nu nog fijn dromerig voor je uit te staren terwijl je luistert naar de zomerse muziek van Rupert Blackman.
Beter raak je die kriebelhoest kwijt. Jezelf nog een nacht wakker houden heeft geen goede gevolgen voor je studieresultaten. Overigens gaat men nog denken dat je een zeehond probeert te imiteren. En je keel doet zeer. Dus kap ermee.
Ga onderzoek doen: Hoeveel romances ontstaan er in de bibliotheek (en dan ook welke verdieping het meest succesvol is). En: (@party's) Hoeveel beats per minute en welke toonsoort in de muziek zorgen voor een piek in het aantal koppeltjes.

Een uiterst saaie dag in de bieb

2010-07-03T23:12:00.001+02:00

Dit plaatje is een beetje misleidend, want met al die kleurtjes lijkt het leren ineens leuk.

Dit is wel wat ik aan het leren was vandaag. Overigens via i heart guts.

Het was een saaie dag vandaag. Wel leerzaam, dat wel. Ik heb veel geleerd over de hormonen die door onze menselijke lichamen rond zweven en de klieren die daarmee te maken hebben - zie ook het toffe plaatje hierboven. Was heel interessant dus, vandaag. Maar saai.

Ik moet leren want ik heb woensdag een hertentamen. Hoewel het niet echt een 'her'-tentamen is, want ik was ziek toen ik voor het eerst moest maken. Ik zat toen lekker op de bank, glazig voor me uit te staren. Helaas moet ik het tentamen alsnog maken. Ik heb er niet zo'n zin in. Leren als de zon buiten schijnt en ieder vrolijk en gelukkig in het park hangt en geniet van de vakantie is best lastig. Goed dat ik mijzelf er vandaag toe heb gezet naar de bieb te gaan. Daar lukte het al een stuk beter. Hoewel het opstarten nog best lastig was - er bevond zich een jongeman in mijn hoofd die er na vriendelijk verzoeken niet uit wilde, dus moest ik hem er met grof geweld uitzetten - kwam ik uiteindelijk op een punt waarbij de informatie die ik las ook werkelijk tot me doordrong.

De dag kabbelde vredig voort en ik nam fijn mijn informatie op, tot opeens iemand naast mij kwam zitten. Nu was dat niet echt naast mij maar twee stoelen verder, maar er zat niemand tussen, dus ergens was het toch naast mij. Het was een jongen, maar hij zag er op een bepaalde manier vrouwelijk uit. Gek vond ik dat, maar ik besloot er verder geen aandacht te besteden en ging verder met informatie tot mij nemen. Dat lukte alleen niet zo goed, want de jongen begon op het toetsenbord te rammen, steeds twee dezelfde toetsen, en zat er daarbij te giechelen. Ik keek wat hij deed. Hij had excel openstaan en liep met de pijltjestoetsen door de vakjes. Ik snapte niet wat daar grappig aan was.

Later op de middag ging ik met een vriendin pauze houden. We liepen naar de met veel lekkere chocola - maar geen snickers, dat dan weer niet - gevulde automaten en kwam langs een tv. Er was voetbal en voetbal was leuker dan leren. Dus we gingen even kijken. En nog wat langer. En hoe vet won Duitsland van Argentinië! Keihard werden ze afgemaakt, een vernederende ondergang! Ik heb het een beetje te doen met die arme Argentijnen.

Zie je, al met al een saaie en leerzame dag. Liever had ik nu vakantie gehad. Dan was dit een veel leuker blogje geweest, over hoe geweldige het is ergens aan het water met een drankje - hoewel iedereen dat ook wel weet. Overigens spijt het me, maar je zult het hier mee moeten doen.

Hoe ik verliefd werd op een tas

2010-06-27T18:15:00.000+02:00

Vrouwen houden van tassen, dat is algemeen bekend. Ik ben een vrouw, dus ik ook. Naar mijn idee heb ik dan ook veels te weinig tassen en moet er regelmatig geld bij elkaar geschraapt worden om een nieuwe tas te kunnen kopen. Dan ga ik naar de Accessorize - want die heeft zulke leuke tassen! - en stort mij vol koopwoede op alle tassen die er hangen. Dat doe ik normaal.

Echter, het gaat hier niet om een gewone tas. Gisteren werd ik verliefd op een zeer bijzondere tas. Het was geen handtasje of een schooltas. Ook geen schoudertas of boodschappentas of een toilettas of een plunjezak. Het was geen mooie leren tas met diamantjes en frutsels en fijne dingen. De tas had zelfs geen mooie kleur. Maar wat een geweldige tas! O, ik ben er zo gelukkig mee!

De verkoper was zeker een half uur bezig deze tas aan mij te verkopen. Hij liet mij zeventien tassen proberen, maar ze waren het allemaal net niet helemaal. Te groot, te zwaar, te hard. Toen gaf hij mij, als allerlaatste dé tas. Ik paste hem en hij was gelijk goed. Geweldig. Het was liefde op het eerste gevoel. Wat een fijne tas. Het was alsof hij me knuffelde, zo heerlijk! Ik kocht de tas - overigens betaalde mijn moeder, het was een verjaardagskadootje :) - en ook nog een hoesje voor erbij.

Nu zit ik hier met mijn tas. Fijn. Hij is oranje met zwart en er kan wel 55 liter in. Tas en ik blijven heel lang bij elkaar, dat weet ik zeker. Wij gaan samen de wereld veroveren!

Inheemse soorten

2010-06-23T12:14:00.000+02:00

Ik dacht dat het een gans was. Dat was niet zo. Ik ben een slechte bioloog.

Een Griekse sprinkhaan kan heel hard bijten. Deze is overigens een beetje vies: hij heeft zijn kaak bij een drol.

Blikje. Veel voorkomende soort in Nederland.

Kip! Zijn ze niet lief?

Het leven is een groot drama

2010-06-22T17:44:00.000+02:00

Via iets Portugees - vast ook leuk om te lezen

op·ti·mis·tisch bn, bw vol optimisme
op·ti·mis·me het; o de neiging om gunstige uitkomsten te verwachten
pessisme Het is verkeerd gespeld of het staat niet in dit gratis woordenboek Nederlands. Wat een shitwoordenboek.

Het leven is een groot drama. Zou ik moeten denken als ik een pessimist was. Want alles gaat mis en verkeerd en... Groots drama. Fijn je als pessimist alleen maar van het slechtste uit kan gaan. Hoe het dan altijd weer meevalt.

Helaas ben ik geen pessimist. Ik ben een vreselijke optimist. Ik denk altijd 'komt wel goed' en 'valt wel mee' en 'wat is leven toch leuk'. Met zo'n typerende optimistengrijns loop ik dan een beetje rond te lopen.

Als ik geveld wordt door, laten we eens geheel willekeurige ziekte nemen, Pfeiffer, twee weken op de bank lig en niets kan denk ik niet, ooh, was ik maar niet ziek, ik haat ziek zijn, ik voel me zo kuuuut. Nee. Dan denk ik: 'Hmm, wat ligt die bank fijn. Wat een fijne bank. Hier zou ik de rest van mijn leven kunnen blijven liggen. Heerlijk!' Als een leuke jongen voor mijn neus staat te zoenen met een ander (vooral heel lelijk, dat is echt balen - ik snap dat overigens niet, jongens, van de lelijke meisjes (sorry lelijke meisjes), leg dat eens uit.) meisje denk ik: "Ach, hij ziet het vast verkeerd. Al dat bier hè." Nee, dat is niet waar, dat denk ik niet. Dan weet ik wel beter. Maar ik neig het wel te denken. Als ik heb gehospiteerd en alweer de kamer niet krijg denk ik 'boeiuh'. Dat is overigens meer nonchalance dan optimisme. Ik heb te vaak gehospiteerd. Als mijn lievelingschoenen kapot gaan denk ik niet "Neeeeeeeeeeeeeeeeeeee, mijn lievelingsschoenen zijn kapot." Dan is het meer iets als "Hmm, ja, nieuwe schoenen kopen!"

Ziet u? Ik ben een rasoptimist. En dat is kut. Zwaar klote. Wist u trouwens dat tepel een scheldwoord is? En vuistneukende schaapsdruif? En rottigje? Ziet u hier voor meer info. Ik moest daar aan denken toen klote typte. Maar ik dwaal af. Terug. Nog een keer, om het overzicht terug te krijgen:

Ziet u? Ik ben een rasoptimist. En dat is kut. Zwaar klote. Als optimist verwacht je namelijk altijd het beste en het leukste van alles, of, zoals van Dale zei: 'het gunstigste'. Helaas gebeurd het gunstige zelden. Eigenlijk nooit. En dat is zwaar! Ik wordt ALTIJD teleurgesteld als optimist. Altijd! Het valt allemaal altijd heel erg tegen als je optimistisch bent. En wat ik er aan doen? Helemaal niets! Mijn leven is een groot drama.

Zucht, steun en kreun.
Was ik maar een pessimist.

Love is All!

2010-06-20T19:58:00.003+02:00

Uw geslacht staat in brand

2010-06-19T20:51:00.006+02:00

Waarom Nederlands niet alles is (of juist wel)

Via we heart it

Sommige dingen klinken gewoon niet in het Nederlands. Wel eens een Engelstalig liedje in het Nederlands gezongen? Nee? Laat ik even Last Christmas als voorbeeld nemen - een goed moment om gelijk weer in de stemming te komen voor het al weer naderende kerstfeest. Dan krijg je dit:

Laatst Kerstfeest,
gaf ik je mijn hart,
maar de erg volgende dag,
gaf jij het weg.

Dit jaar,
om me te redden van tranen,
geef ik het aan een speciaal iemand,
iemand.

Het klinkt niet. Van geen mallemoer niet! Het is suf en braaf. Nederlands is suf en braaf. Waarom denk je dat Facebook Facebook heet? Smoelenboek klinkt gewoon echt heel erg suf. Wie wil er nou een account aanmaken op Smoelenboek? Zelfs de oerhollandse site Hyves heeft zichzelf een engelse naam aangemeten. Wel een letter veranderd, dat dan weer wel, maar ik heb het sterke vermoeden dat Hyves zijn oorsprong vind in het woord hives. Wat hives nou precies zijn weet ik trouwens niet. Als ik het woord google kom ik bijenkasten en enge huidziektes uit.

Dus, ~~like I said,~~ zoals ik al zei, Nederlands is suf. ~~Or is it?~~ Of is het? Want klinkt alles niet ontzettend grappig in het Nederlands? Het Nederlands van die heerlijk lompe woorden.
Neem een band. Laat ik zeggen, Counting Crows. Vertaal het: Tellende Kraaien. Hoe vet is dat!
Of nog een woord. Downloaden. Een algemeen bekend woord, gejat van de Engelsen. Maar waarom downloaden? Waarom vertalen we het niet gewoon? Ik bedoel, "Wacht effe, ik moet nog even die film neerladen," veel beter toch?
Mijn spellingchecker vind het overigens geen goed woord. Ook zoiets. Spellingchecker - iets dat overigens ook een Nederlands woord schijnt te zijn - wat is dat nou voor iets? Waarom niet spellingscontrole. Lekker lang. Lekker onhandig. Lekker ongelikt! Want, bah, dat Engelse is allemaal zo commercieel en dus gelikt. En verloochenen we zo niet onze prachige moedertaal en heerlijke vaderland? Dat is toch zonde! Verloochent uw afkomst niet!

Dus dan toch maar Nederlands? Want veel vetter toch, Nederlands:

Trap Naar De Hemel, Niets Anders Doet Er Toe, Ruikt Naar Tienergeest, Ontbijt Bij Tiffany, Bezwaar, Mij Zacht Vermoordend, Weg Van Het Licht, Ik Kuste Een Meisje, Pokergezicht, Tranen In De Hemel, Opstand en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wat denk je? Toch maar Nederlands hè. Veel leuker!

P.S. Ik moedig jou, lieve lezer, om vooral ook veel gebruik te maken van de vertaalfunctie van Google. Laat het resultaat vooral ook even uitspreken. Het is belangrijk dat wij Nederlanders weer meer Nederlands gaan spreken.

Lieve wereld, dit is alles wat ik te vertellen heb

2010-06-17T15:15:00.005+02:00

Drukdrukdruk. Het schrijven herleeft niet zo hard als ik gehoopt had, te weinig tijd. Waar ik zo druk mee ben? Dronken koningin spelen in theater Kikker. Het is leuk, het is geweldig, het is grappig. Maar het is ook slopend. Vanavond is de laatste avond. Daarna ben ik nooit meer dronken koningin.

Ook werd ik gisteren bijna aangereden maar overleefde ik het dankzij mijn vaardige fietskunsten en kwam er later een man naast mij fietsen die vertelde dat hij het belachelijk vond dat die automobilist zo slecht uitkeek. Ik waardeer zijn medeleven nog steeds. Het gebeurd niet vaak dat de fietsers hier zich met elkaar bemoeien.

Vandaag zag ik een man in een scootmobiel met een parkiet op zijn schouder.

Als laatste wil ik nog even melden dat ik het straatkrantverkoopmannetje bij de AH mis. Toen ik hier net woonde stond er altijd een heel lief oud en dik meneertje met een pet vriendelijk te praten met iedereen. Ik kocht wel eens een krantje bij hem. Een paar weken geleden was hij ineens verdwenen en ingewisseld voor een eveneens dik mannetje, maar niet half zo oud en dus ook niet lief. Dit mannetje kon ik een stuk minder waarderen, gezien het feit dat hij eerst naar mijn benen (ja, goed, benen, niet zo'n ramp, maar toch, beter is het als je iemand eerst aankijkt) keek alvorens hij een vette grijns opzette en mij begroette. Maar zelf dit mannetje was nog niet zo erg als de freak die nu voor de AH bivakkeert. Hij heeft hele vieze tanden en hij kijkt ook vies en hij is vies en... Nou ja, ik ben gewoon niet gelukkig met wat er nu voor mijn appie rondscharrelt.

Zo. Dat wil ik allemaal even kwijt. Bedankt voor je aandacht. Reacties hieronder zijn altijd welkom. =)

Was ik maar boos op mezelf

2010-06-13T14:50:00.003+02:00

Dit is lekker. Dit is mijn bezigheid van vandaag. Dit is veel beter dan leren.

Ooh, ik ben boos mijzelf!
Nee, ik ben het niet!
Het lukt niet boos te zijn op mijzelf, nog niet. Ik wilde leren vandaag. Ik heb twee bladzijdes van mijn werkboek bekeken en dat was het.

Ik ben een prutser.
Een jazz-luisterende prutser.

Maar mag ik? Dit is een lekker nummer. Jazz is lekker.

Zie. Daarom lukt het me niet om boos te zijn op mijzelf. Het komt door de jazz. Het leidt me af. Het moet verboden worden. Ooh, was ik maar boos mijzelf. Dan ging ik nu wat doen. Dan was ik nu echt niet aan het soggereren*. Dan stond ik nu voor de spiegel mijzelf ernstig toe te spreken:

"Rosanna, hoe haal je het in je hoofd om je toekomst zo te verpesten! Je weet toch dat je moet leren! Ik ben heel teleurgesteld in je, Rosanna, heel teleurgesteld! Je wilt toch wel het jaar halen? Als je zo daar gaat haal je het jaar niet eens, dan haal je alleen maar tweeën en drieën. Dan mag je nooit studeren en dan belandt je achter de kassa en dan wordt je hartstikke ongelukkig omdat je dan niet meer intellectueel wordt uitgedaagd en dan beland je van al dat ongeluk in de goot en hoe met het dan! Dan moet je bedelen om aalmoezen en in stinkende vodden rondlopen en dan lacht iedereen je uit, haha, kijk die eens een lozer zijn. Je bent het helemaal aan het verprutsen zo!"

En dan zou ik met grote, bange ogen voorzichtig opkijken naar mijn spiegelbeeld. "Sorry, dat was niet mijn bedoeling, ik zal gelijk aan het werk gaan."

"Ja Rosanna, ga jij maar eens heel rap weer aan het werk!"

Helaas ben ik niet zo boos op mezelf en kan ik dus ook geen tegenwicht bieden aan de rebelse, luie puber die ergens nog in mijn rondwaart. Ik zou mezelf alleen maar uitlachen. En dat zou slecht zijn voor mij zelfbeeld. Het is zo lastig allemaal! Wie helpt mij? Pappa, mamma? Jullie moeten even hier komen en jullie ontspoorde dochter van de jazz afhelpen. Nee, niet? Kun je ook best zelf? Jaa, dat weet ik wel, maar ik heb geen zihiiin. Het is veel makkelijker als iemand anders zegt wat ik moet doen.

Zucht. Nou ja. Dan toch maar weer aan het werk. Hmm. Eerst nog een liedje luisteren. Maar dan ga ik echt aan het werk. Echt echt echt waar.

*nieuwe werkwoordsvorm van SOG

And she's back!

2010-06-12T14:08:00.002+02:00

I'm seriously wasting my time - want het klink stoerder in het Engels. Ik weet dat er nog drie hele dikke boeken op mij liggen te wachten om doorgespit te worden, dat ik nog een verslag moet schrijven (nou, oke, alleen de inleiding, maar da's ook moeilijk hoor!) en dat ik over een week mijn eerste tentamen al heb. In plaats van keihard te leren zit ik nu onderuitgezakt in een bureaustoel achter de computer die enorme stapel leerwerk te ontwijken. En schrijf ik een blogje. Want ja, na een zomerslaap die veel korter duurde dan ik gepland had ben ik er weer.

Ik had graag enorm mysterieus blijven zwijgen maar ik hield het niet vol. Ik ben geen geduldig mens. Bij iedere grappige gebeurtenis dacht ik 'Ja, daar ga ik over schrijven,' maar dan bedacht ik me weer dat Colablikje in ruste was. Het was vreselijk! Daarom ben ik nu weer terug met een vette layout (die blogger overigens wel heel makkelijk beschikbaar stelde, maar sjjjt, anders lijkt het minder cool) en grootse plannen om de wereld te veroveren. Maar nu eerst even die inleiding schrijven.

Zomerslaap

2010-05-28T18:09:00.004+02:00

50 berichten verder houdt Colablikje nu even een zomerslaap. Tot ziens!

Shake it like a Polaroid Picture!

2010-05-27T12:41:00.004+02:00

Klikklikklik voor het tofste nummer dat ik zag op de Nickelodeon top 10 die er altijd was op zondag.

Jaa. Ik ben zelf nog jeugd.
Maar toch vet jeugdsentiment!

Hey ya!

Betr: Jeuksappen

2010-05-24T12:09:00.004+02:00

Via National Geographic

Geachte mevrouw Mug,

Graag wil ik u iets vragen. Het zit namelijk zo: Ik heb een beetje last van uw geprik. Natuurlijk begrijp ik heel goed dat u mijn heerlijke bloed nodig hebt voor uw kleine muggenbaby'tjes. Ik waardeer uw moederlijke inzet enorm en moedig dit ook aan, maar zou u ook eens wat andere mensen willen bezoeken voor wat bloed? Het is niet dat ik u niet aardig vind, mevrouw Mug, daar ken ik u niet goed genoeg voor. Het jeukt alleen zo! Als u mij nou een of twee keer had geprikt zou ik dat nog begrijpen, want uw kleintjes moeten ook gevoed worden. Maar tien keer vind ik echt wat ver gaan, mevrouw Mug!

Houdt u alsublieft op met mij te belagen met uw vreselijke jeuksappen. Mijn begrip rijkt ver en liever zou ik onze neutrale relatie in stand houden, maar als u door blijft gaan mij in grote getale jeuksappen toe te dienen zie ik mij genoodzaakt maatregelen te treffen. Dat wil ik u liever niet aan doen dus lijkt het mij verstandig dat u ook eens wat andere mensen op zoekt om uw bloed te halen.

Ik hoop dat ik u mijn probleem begrijpt en mee wilt werken en aan een oplossing. Ik wens u nog een prettige dag.

Met vriendelijke groet,

Colablikje

Mijn eerste kratje bier

2010-05-23T00:30:00.005+02:00

Het halen van mijn eerste kratje bier was een heugelijk feit, zoals dat met alle eerste keren is. Natuurlijk heb ik wel vaker bier gehaald. Maar nog nooit in mijn eentje een heel kratje. Dus daar wil ik nu wat over kwijt.

Het halen van mijn kratje was een hele onderneming. Eerst moest ik nadenken van welk merk ik bier wilde. Er was erg veel keuze bij mister Appie, dus ik twijfelde een beetje. Toen zag ik dat Amstel in de aanbieding was. Dat was leuk en matchte ook prettig met het reeds in mijn huis aanwezige bier. Ik pakte het krat en schopte het vakkundig naar de kassa, alwaar het kassameisje niet snapte wat voor bier het was. Na enig overleg kwamen we tot de conclusie dat het echt Amstel met bonus was. Ik rekende mijn fijne kratje af en zeulde het naar buiten.

Toen kwam de volgende hindernis: Ik moest het krat op mijn fiets krijgen. Ging ik dat doen terwijl ik met een hand mijn fiets vasthield? Nee. Zo sterk ben ik helaas niet. Maar mijn fiets laten staan en het krat erop hijsen leek me ook niet heel succesvol. Ik stond wat te twijfelen, blijkbaar erg zichtbaar. Want er kwam ineens een aardige man die mijn kratje erop tilde. Ik bedankte hem zeer en liep met bier en fiets naar huis.

Het krat in kwestie.

Flirten & Winkelen

2010-05-18T21:31:00.005+02:00

Allebei via we heart it.

Mijn inspiratie bevond zich op een bankje in het Wilhelminapark. De locatie doet er niet zozeer toe als wel dat ik door Wilhelminapark heen fietstse. Dat is echt mooi met de ondergaande zon, een paar fluitende vogeltjes en zo'n aangename temperatuur. De lente barst na een eerste heldhaftige poging nu echt los en ik heb er zin in.

Lieve mensen van deze wereld, de lente barst los en dat moet gevierd worden. Dat kan op twee mogelijke manieren:

Flirten. Je hebt misschien wel eens gehoord dat er te weinig geflirt word. Of dat flirten goed is voor de mens. Dat is allemaal waar. Ik vind dat er deze lente keihard op los geflirt moet worden door eenieder. Dan bedoel ik natuurlijk niet het serieuze flirtwerk, dat meer neigt naar verleiding, maar het gezellige flirten waar ze in de meer zuidelijk gelegen landen - van horen zeggen - wat beter in zijn. Daar moeten wij een voorbeeld aan nemen. - Misschien is flirten niet het goede woord om te omschrijven wat ik bedoel, maar iets beters kan ik er ook niet voor verzinnen. Is geen mooier woord voor in het Nederlands. - Er moet veel geflirt worden om het lentegevoel te versterken. Dan wordt iedereen blij en gezellig en dan krijgen we wereldvrede en de beste lente ooit.
Winkelen. Dan bedoel ik niet dat jij gaat winkelen. Dan bedoel ik dat jij, lieve lezer, aan mij zo leuk een beetje geld overmaakt zodat ik fijn kan winkelen. Ik wil heftig winkelen. Niet heftig als in de zin van een ranzige koopwoede, maar gewoon heftig winkelen. Omdat het vet klinkt. Vet heftig winkelen. Ik wil jurkjes en rokjes en tassen en tasjes, slippertjes en pumps en laarzen en gympen en ballerina's met strikjes, kettingen en oorbellen en armbanden en mooie shirts en petjes en alles wat leuk en zomers en draagbaar is. Ooh, ik wil alle winkels leegkopen en niet hoeven twijfelen over die geweldige schoenen omdat ze zo duur zijn, ik wil ze gewoon kopen en ook die oorbellen moet gewoon kunnen. Ik wil alles heftig kopen! Ik heb ook echt nodig hoor! Ik heb te weinig jurkjes en mijn rokjesvoorraad slinkt ook. En oh, ik wil ook nog wat korte en lange broeken. Toe, liever lezer, steun mij in mijn missie! Samen zorgen wij voor mijn mooiste lente (en volste kledingkast) ooit!

N.B. Pure chocola van Euroshopper is niet lekker. Die met hazelnoot wel.

Bij gebrek aan beter

2010-05-18T11:38:00.004+02:00

drop ik maar gewoon wat muziek.
Want blaah.
Toffe dingen volgen zodra ik mijn inspiratie terug heb gevonden. - Meneer speelt weer eens verstoppertje.

2010-05-12T14:56:00.001+02:00

Woohoo, mijn eerste stempas! Nu heb ik eindelijk ook een heel klein beetje te zeggen over deze wereld. Tof. Moet me maar eens gaan verdiepen in de politiek. Maar nu eerst een broodje ei en afkicken van mijn internetverslaving @ vier dagen Terschelling.

Waarom is er geen onuitputtelijke put vol met extra tijd (en geld)(en schoenen)?

2010-05-11T15:06:00.008+02:00

Via we heart it.

Nee, dat is geen diepzinnige vraag over het leven en de dood en meer van die dingen. Ik ben gewoon wat druk. Ineens, zo maar uit het niets moet er vanalles gebeuren. Goed, ik zag al het hele jaar aankomen want ik wéét dat ik het in mei en juni altijd poepiedruk heb, maar nu is het contrast met mijn lui-lekker-ik-had-pfeiffer-en-nu-doe-ik-weinig,-da's-heel-chill-leventje dat ik tot voor kort leidde wel erg groot. Ter illustratie: Lukte het mij eerst met gemak om elke dag enorme, gigantische blogs te schrijven over niets zinnigs in het bijzonder, nu kom ik niet verder twee regeltjes en veel gewauwel om de dag.

Oorzaak van dit tekort aan tijd of overschot aan activiteiten, 't is maar hoe je het wilt bekijken, is mijn voortdurend slaaptekort - hoewel ik gisteren al heel vroeg in bed lag, blijkbaar helpt één nachtje op tijd naar bed gaan niet echt - en een steeds groter wordende studie-achterstand en ook een naderend geldgebrek - want te veel leuke plannen. Dat geldgebrek doet er nu nog niet zo toe, maar wil ik al mijn plannen tot uitvoeringen brengen zal ik toch ergens geld vandaan moeten toveren. Dus werken, en dat kost tijd.

Jaja, ik weet het, studie-achterstand, geldgebrek en slaaptekort zijn vast onderdeel van een gemiddeld studentenleven. Maar nou en! Ik wil gewoon graag wat meer tijd en het zou heel prettig zijn als God, Allah, Zeus, het universum, het iets of waar mensen dan ook in neigen te geloven, in ieder geval zo'n ding dat zich daarboven schijnt te bevinden mij gewoon even gaf. Ben alleen bang dat dat er niet in zit.

2010-05-09T22:14:00.004+02:00

Dankuwel Breaking Benjamin en Yann Tiersen voor het prettige gezelschap vanavond in de trein.

7 dingen die vandaag verkeerd gingen (want meer kan ik niet verzinnen)

2010-05-07T22:13:00.004+02:00

Alles ging verkeerd vandaag want:

Ik kwam mijn bed uit en was moe.
Ik vergat chocola te halen toen ik naar de winkel ging. Al drie dagen chocola nu. Begint een beetje eng te worden.
Ik wilde tv kijken via internet, maar dat bleek weer eens niet te werken.
Bij gebrek aan beter kijk ik nu een ontzettend slechte film.
Ik brandde mijn vingers aan de pan toen ik 'm wilde verplaatsen. AU ;(
Ik gooide de helft van het water op de grond toen ik diezelfde pan wilde afgieten. Geen au gelukkig.
Zelfs een logje schrijven over wat er allemaal mis gaat lukt niet want ik kan niet eens bedenken wat er nou allemaal mis ging.

Aaaaaargh.
Mijn leven is één groot drama, het is vreselijk! Ik had vanochtend gewoon in bed moeten blijven liggen. Dan was er vast niets misgegaan. Nu is het vreschelijk.
Het komt nooit meer goed, NOOIT meer!
Wie verlost mij uit mijn lijden? Ach en wee, sip en sop!

*Gierende snik.

Vaarwel wrede wereld!

Bijzondere mensen

2010-05-05T23:34:00.008+02:00

Dit plaatje vond ik toen ik zocht op Jehova's getuigen. Echt waar.

Vandaag kwam ik veel bijzondere mensen tegen. Of dit nou kwam doordat het Bevrijdingsdag was en alle bijzondere mensen zich op één plek hadden geconcentreerd of dat dit kwam doordat ik er beter op lette weet ik niet, en doet er eigenlijk ook niet toe.

Het begon vanochtend om precies te zijn vijf voor twaalf, want daar vroegen de deurbelsters nog naar omdat ze niet wisten of ze nou goedenmiddag of goedenochtend moesten zeggen. Twee gezellige vrouwtjes stonden voor mijn deur, ik gok dat de linker een Japanse was en de rechter een Surinaamse. Heel leuk, vooral het accent van de rechter.
Ze vertelden mij zeer enthousiast over God en ik moest iets uit de bijbel lezen en ze raadden mij aan om de mensen in mijn omgeving aan te raden te stoppen met roken omdat... Dat weet ik niet meer, het was een heel ingewikkeld verhaal over foute vrienden. Ik vond wel dat ze het heel leuk probeerden mij te overtuigen van hun geloof, ook al zie ik mijzelf niet zo een twee drie Jehova's getuige worden en geloven in de toorn van God. Na een vriendelijke kennismaking waarbij ik hun namen niet heb onthouden wensten we elkaar nog een fijne dag toe en gingen ze vrolijk verder met belletje lellen.

De tweede bijzondere mens van vandaag was een zestienjarig opgeschoten meneertje met rare baard, die, gezien zijn kleding, het geloof der alto's of metaalhoofden probeerde uit te dragen. Ik kan er ook naast zitten, maar aangezien het hele grasveld waar wij en hij stonden vol zat met dit soort zelfbenoemde abnormalen lijkt het mij een vrij logische veronderstelling dat hij daar ook toe behoorde. Hij had ook een vriendje bij zich, gezellig. Weet zijn naam ook niet meer.
Echter, daar gaat het helemaal niet om, waar deze jongen toe behoorde en ook niet wat zijn naam was of die van zijn vriendje, het gaat erom dat deze meneer naar ons toe liep en zei dat hij naar ons toe liep omdat hij graag wilde weten of wij geile kutjes waren. Nou, dat kan ik best begrijpen, dat je dat wilt weten. Dat vraag ik ook dagelijks aan mensen. Toen ik aan hem vroeg of wij dat dan ook waren volgens hem wist hij alleen te vertellen dat hij niet van de langdurige sex was. Fijn om te weten. Waarom geven mensen nooit op de vragen die ik ze stel? Nu ja, doet er verder ook niet toe wat hij vond. Maar dit meneertje is mij wel bij gebleven en wilde ik daarom ook even vermelden in mijn lijstje met bijzondere mensen.

Mijn derde en tevens laatste - er waren er nog wel meer maar deze zijn het leukst om te beschrijven - bijzondere mens van vandaag was een jongeman in een lichtblauwe trui die enigszins wanhopig naar ons toe kwam. Hij droeg het soort lichtblauwe trui die wij al de hele dag probeerden te ontwijken, omdat deze truien ons lidmaatschappen aan het KWF kankerbestrijdingding probeerden aan te smeren. Prachtig, een mooi goed doel, wil ik best steunen. Maar ik doe het niet. Omdat ik het toch niet wil. Daar heb ik geen grondige motivatie voor, ik wil het gewoon toch niet.
Maar goed, terug naar de jongen. Hij liep naar ons en vroeg of hij ons iets over zijn goede doel mocht vertellen -ja hoor, tijd zat - en tadaa, er rolde en gesmeerd verkoperspraatje uit zijn mond waar ik volmondig nee tegen zei. Toen ik doorvroeg wat nou eigenlijk zijn bedoeling was kwam ik erachter dat hij nog twee donateurs nodig had en dat hij dan vrij was. Hij keek er een beetje wanhopig bij, dus bijna overwoog ik het toch te doen. Maar ik deed het niet. Een kwartier later stond 'ie zonder blauwe trui een sigaretje te roken dus erg schuldig voel ik mij daar ook niet over.
Deze jongeman op zichzelf is eigenlijk niet zo heel bijzonder, zij het niet dat vijf minuten laten nog twee blauwe jongemannen langskwamen om ons te werven. Wij lieten ons niet werven, maar wel knuffelen door de twee jongeman. De derde jongeman liet ons enkel zijn klembord zien en zei dat we daar moesten tekenen en dat hij graag naar huis wou. Ik zei dat ik dat een slecht verkoperspraatje vond en dat ik niet overtuigd was.

Jaja, dat waren de bijzondere mensen die mij vandaag bijbleven. Het was een spannende dag. En nu ben ik moe en doe ik mijn oogjes toe.

Wat nou als de muziek ineens weg is?

2010-05-03T20:07:00.006+02:00

Wat zou de mensheid moeten zonder muziek? Wat zou er gebeuren als het gewoon niet meer kon? Dat er wel tonen zouden zijn, wel klanken, maar dat het geen muziek meer zou zijn.

Muziek is mooi. Dat weet iedereen. Tenzij je amuzikaal of doof geboren bent. Maar dat is een minderheid, die laat ik voor het gemak even weg uit mijn verhaal. Ik kan geen dag zonder muziek. Dan voel ik me kaal en leeg. Niet dat ik niet tegen stilte kan, ik kan intens genieten van de stilte. Maar veel meer nog van muziek.

Muziek bepaald zo ontzettend de sfeer van momenten. Wanneer de DJ een slow-nummer draait, dan gaan alle stelletjes automatisch slowen. Gewoon omdat ze dat gaan willen van die muziek. Van vrolijke muziek wordt ik ook echt vrolijk. Ik kan het niet helpen dat ik enorm wil dansen wanneer Hips Don't Lie voorbij komt en dat ik opstandig wordt van Smells Like Teen Spirit. Dat moet gewoon van die muziek. Het ritme, de melodie, de hele sfeer van deze nummers zorgen ervoor dat ik niet stil kan blijven staan.

Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. Muziek is veelbepalend. Dus wat zou er gebeuren als dat magische dat muziek zo mooi maakt ineens verdwijnt? Persoonlijk vind ik dat er twee mogelijke scenario's zijn:

We gaan allemaal dood. Dat zeg ik wel vaker en is een waarheid als een koe, dus zal ik het even verduidelijken. We gaan allemaal zo ongeveer tegelijk dood. Nog dramatischer: De mensheid verdwijnt en er komt een superras voor in de plaats.

Ik denk namelijk dat we allemaal vreselijk ongelukkig worden zonder muziek omdat dit de meeste gebruikte expressievorm is. Als wij ons allemaal in mindere mate kunnen uiten zullen we onze emoties op moeten kroppen en op een gegeven moment zo opgekropt raken dat we allemaal ontploffen.

Behalve de mensen die zich enorm goed kunnen uiten, je weet wel, de mensen werkelijk alles aan iedereen vertellen. Zij kroppen niet op en zullen dus ook niet ontploffen. Deze mensen zullen 'De grote verdwijning van de muziek' als enigen overleven en zich onderling voorplanten, waarna hun nakomelingen een superras zullen vormen.
Wij mensen zullen andere manieren vinden om ons te uiten. Met name tekenen en/of schilderen. Daar heb ik geen goed argument voor maar daar geloof ik gewoon in. Wij zullen allemaal massaal dingen onder gaan kladden bij wijze van uiting van dingen.

Na een week hebben wij zo enorm dingen beklad dat de hele wereld gekleurd is en er zelfs geen lelijke grijze snelwegen meer te vinden zullen zijn. Door alle kleurtjes worden we allemaal heel blij en vrolijk en we leven nog lang en gelukkig.

Persoonlijk hoop ik dat het eerste scenario zal plaatsvinden, niet het tweede. Een superras is biologisch gezien namelijk veel interessanter dan kleurtjes op muren.

Mocht je het niet met mij eens zijn betreffende de waarschijnlijkheid van mijn scenario's dan hoor ik dat graag, zodat ik je ervan kan overtuigen dat ik gelijk heb.

Let vooral ook niet op het verdwaalde plaatje rechts dat voor palmboom probeert door te gaan

2010-05-02T22:28:00.004+02:00

Dit is echt vet, mijn grote trots van vandaag:

Ook terug te vinden op mijn profielpagina, zie hier of klik op moi, een woordje dat zich bevindt zo'n 15 cm boven het punt waar je nu je ogen op gefocust hebt.

Heel tof als je 'm kan zien, het plaatje, het laden is moeizaam vanaf mijn labiele internetverbindinkje gezien.
Goed, niet zinnig logje vandaag, niets dieps, want niet het concentratie vermogen voor na een hele lange dag toneelrepeterenen. Wel veel ideeen, dat wel, zullen binnenkort enorm uitgewerkt worden door mijn typevaardige vingers. Slaapt allent lekkert.

Update: Het palmboompje is overigens alweer verdwenen.

It Don't Mean A Thing If It Ain't Got That Swing

2010-04-29T14:01:00.001+02:00

Eindelijk! Die zocht ik al heel lang. Ik kon steeds maar niet op de titel komen!

Wereldrecord Parkhangen

2010-04-28T15:30:00.005+02:00

Via we heart it.

Dit weer is echt vreselijk slecht voor mijn discipline. Eigenlijk zou ik nu maar een beetje moeten leren en de afwas van gisteren moet ik ook nog doen, maar het lukt me gewoon niet. Ik kan er niets aan doen, echt niet! De zon heeft mij betoverd en nu kan ik alleen nog maar vreselijk luie dingen doen.

Ik denk dat ik maar stop met mijn studie en mij ga oefenen in het parkhangen. Dan ga ik het wereldrecord parkhangen verbreken. Dat zou ik absoluut kunnen. De hele dag gezellig in het gras liggen, beetje mensen kijken, biertjes drinken, muziekjes luisteren en andere dingen doen die de gemiddelde mens doet wanneer deze mens in het park hangt. En ik weet dat ik dat record ga zetten, want niemand heeft dat ooit geprobeerd.

Googelt u maar: Wereldrecord parkhangen. Dan kom je uit op Dege Parkhang. Het zal wel. Maar niemand heeft dus ooit eerder geprobeerd. Dus ik ga dat doen.

En nu is er even een zwart gat in mijn hoofd dat alles opzuigt dus nu ben ik dom - want ik heb geen zin om een leuk einde aan dit toch al verprutste stukje te breien. Tjsa, kan dat ook niet helpen. Het is de schuld van de zon.

iPhone

2010-04-25T20:37:00.002+02:00

Iemand zou die mannelijke vijftigplussers eens moeten vertellen dat ze zichzelf niet zo vreselijk serieus moeten nemen. Goed, niet álle mannelijke vijftigplussers, maar het zijn er toch een boel hoor. Dat serieus nemen is namelijk gewoon lachwekkend.

Net ook weer. Dan zit er zo'n man met een te korte broek en te hoge sokken - maar toch nog uitzicht op een stukje vijftigplussershuid - door zijn op zijn puntneus geplaatste bril vreselijk serieus naar zijn iPhone te turen. Zijn iPhone! Wat moet zo'n man nou met een iPhone? Leg mij dat eens uit. Want in mijn optiek is zo'n duur speeltje enkel bedoelt voor jongemannen die enorm indruk willen maken op hun meisje al dan niet meisjes of ook wel hun seksegenoten.

Nou wil ik dan nog best begrijpen dat het willen bezitten van zinloze apparatuur een mannelijke basishoefte is. Maar dan kan je als vijftigplusser toch best iets anders kopen? Iets waar je niet vreselijk naar moet turen, met je benen over elkaar geslagen - wat die vreselijke te korte broek veroorzaakt. Dan koop je toch iets dat je met één hand kunt bedienen?

Want het ziet er ook niet uit, mensen die hun mobiel/mp3-speler/iFrutsel met twee handen bedienen. Dat duidt op een ernstig onbegrip jegens het apparaat, veroorzaakt door het niet hebben gelezen van de bijgevoegde handleiding in drie talen. Dat vind ik niet respectvol naar de makers van zowel de mobiel/mp3-speler/iFrutsel alswel de schrijvers van de handleiding. En dat is niet netjes, dat je zo'n mirakels appraaatje mag gebruiken en dat je dat niet de moeite neemt hebt te begrijpen. Nee, dat vind ik echt niet kunnen.

Vijftigplussers die het niet snappen heb ik grootse moeite mee, omdat zij dit namelijk na enige moeite best nog kunnen leren snappen. Maar een lief oud omaatje dat het niet snapt, dat is mooi. Die was er namelijk ook, een lief oud omaatje. Hoewel ik eigenlijk niet eens weet of ze een omaatje was, maar laat ik er even van uitgaan, want ze was lief. Ze zat schuin tegen over de vijftigplusser en naast mij, en had als enige van de reizigers - ik zat namelijk weer eens in de trein - geen apparaatje waar zij haar tijd mee kon doden. Zij genoot echter van de uitzicht dat aan ons voorbij reed. Toch begon zij na een tijdje over mijn iPod. Dat het toch een wonder was dat zo'n dingetje muziek maakte. Haar vond ik dus lief. En de vijftigplusser niet.

Liefde

2010-04-23T21:04:00.007+02:00

"The greatest thing
you'll ever learn
is just to love
and be loved in return."

Want de liefde is zo mooi.

Pijn of geen pijn

2010-04-22T15:42:00.003+02:00

Via we heart it.

Mijn voeten doen zeer en daar is een logische verklaring voor. Ik heb de hele nacht staan dansen op hoge hakken. Dat is heel leuk om te doen, maar het is funest voor je voeten en benen en andere onderdelen aan de onderste ledematen. Stel nou dat ik dat vanavond weer doe, op hoge hakken dansen. Zouden mijn voeten dan nog zeerder gaan doen? Of zouden ze gewoon zo zeer blijven doen en niet nog zeerder doen omdat dat gewoon niet kan? Ik vraag mij dat echt af.

Het verhaal van het koekje

2010-04-21T21:21:00.003+02:00

Het was woensdagavond en ik zat heel onschuldig een koekje te eten en muziekjes te luisteren. Tot plotseling ik een hap nam van mijn koekje... Er was geen koekje, er was alleen maar lucht! Ik had een koekje met lucht. Pardoes viel ik van mijn stoel. Snel krabbelde ik op en zocht de kruimels van het koekje, dat nu helemaal in elkaar gestort was, bij elkaar. Daar lag hij dan, het koekje met lucht. Stom koekje, dacht ik, terwijl ik een er een beetje verdrietig naar keek. Zo zat ik daar een tijdje, te kijken naar het koekje. Toen dacht ik, laat ik het opeten. En ik at het koekje op. Nu leeft het koekje voort in mijn maag.

Damien Rice - Rootless Tree

2010-04-21T10:54:00.000+02:00

De bloemetjes en de bijtjes en de lieveheersbeestjes

2010-04-19T15:03:00.002+02:00

Waarom?

2010-04-18T22:57:00.003+02:00

Een aantal vragen waar ik graag antwoord op zou willen, dus als je een idee hebt hoor ik het graag:

Waarom heeft de tijd ineens leren vliegen?
Waarom is alles vervelend?
Waarom zijn er niet overal op de wereld hangmatten waar je zo in kunt gaan liggen als je daar zin in hebt?
Waarom is de wereld niet half zo mooi zonder muziek?
Waarom kun je een iPod niet gewoon in de muur steken om 'm op te laden?
Waarom is alles maar gewoon?
Waarom zeggen mensen nooit eens de dingen die ze eigenlijk zouden moeten zeggen?
Waarom waarom? Waarom niet wanneer of hoe of watdefuk?
Waaromdiedomdiedomdiedom.
Waarom is waaromdiedomdiedomdiedom geen normaal Nederlands? Het klinkt toch leuk?

Als ik een oud omaatje was

2010-04-16T12:40:00.003+02:00

... dan zou ik het bejaardentehuis terroriseren op mijn scootmobiel.
... dan zou ik op datzelfde mobiel de hele dag rondcrossen omdat dat leuk zou zijn.
... dan zou ik de beste bingospeelster zijn en dat ook graag aan iedereen laten weten.
... dan zou ik heel dik en gerimpeld zijn. Of heel dun en gerimpeld. Ja, heel dun is leuker.
... dan zou ik heel dun en gerimpeld zijn.
... dan zou ik wijs zijn en al mijn wijze levenslessen ook graag met mijn kleinkinderen delen.
... dan zouden mijn kleinkinderen dan altijd denken: "Nee hè, begint ze weer..."
... dan zou ik de muziek die ik nu luister dan ook nog leuk vinden. Kun je je dat voorstellen? Rockende oma. Dat is best raar. Zou de muziek van nu over tachtig jaar ook ouderwets zijn?
... dan zou ik minstens 100 worden. Jullie zijn nog lang niet van me af! Dat zou ik op mijn tachtigste nog steeds denken. Mwuhaha.

Via we heart it.

Arm, arm beestje

2010-04-14T20:29:00.003+02:00

Redt Flip!

Flip de bij is verdwaald in mijn kamer en kan niet meer weg. Steun Flip. SMS Steun Flip naar 7338 of bel 0800-7338 en help dit beestje aan een beter leven. Flip zal u erg dankbaar zijn.

Recht evenredig verband

2010-04-13T15:25:00.003+02:00

Vandaag ontdekte ik een recht evenredig verband tussen het moeten leren van een tentamen en het lakken van mijn nagels.

Ook leuk ^^.

Jason Mraz - Song for a Friend

2010-04-09T14:02:00.000+02:00

Dat gitaarstukje is fijn. Tuu,tuutuu. <3. ^^.

Priet

2010-04-08T23:08:00.003+02:00

Wat zou het leuk zijn als ik nu een geniaal stukje uit mijn toetsenbord kon laten rollen. Helaas kan het niet, ik ben totaal inspiratieloos. Daarom ga ik random shit schrijven. Ik hoop dat het straks nog leesbaar is.

Mijn handen stinken naar dooie rat want ik moest er een opensnijden en chocolate chip cookies van Euroshopper zijn echt geweldig. Op handen gedragen worden is leuk. Letterlijk. Alleen de mensen die om je heen staan te hijgen wanneer ze je optillen zijn een beetje eng. Ik zou wat minder deprimerende muziek op moeten zetten maar ik heb geen zin om helemaal een leuk nummer op te zoeken. Er zitten vier knipjes om het snoer van mijn lampje heen en ik wou dat ik sneller kon typen dan ik nu doe maar mijn handen werken niet mee. Alsof er stroop in mijn armen en vingers zit. Irritant. Ik drink eindelijk weer bosvruchtenthee in plaats van groene thee, want die groene was na twee maanden eindelijk op. Hèhè. Random shit spammen is best lastig als je moe bent en je gedachten net zo langzaam gaan als de stroop in je armen. Er is nu even geen random shit meer om te spammen.

Denkpauze.

En weer verder want het startschot klinkt. Sprintje naar de eindstreep blablabla. Wat een chaosje! Hoe slim ben jij? Win een iPhone. Klik op het juiste antwoord. Ik kan natuurlijk ook gewoon random woorden gaan schrijven. Priet gruh mwaaah blebleble miwau trilili. Dat ging niet helemaal goed want het waren geen echte woorden. Goeeed. En weer terug naar WAKKER WORDEN! Ik denk dat dit mijn vaagste blogje ooit is. Enige uitleg zal ik dan ook zeker willen verstrekken mits je erom vraagt.

Geachte groeten.

P.S. Ik denk dat ik de waterkoker een keer moet ontkalken. Er zitten stukjes kalk in mijn thee.

2010-04-06T20:17:00.004+02:00

"If love was easy would it be so much fun?"

GEZOCHT: Chauffeur + Auto (Gratis)

2010-04-06T13:25:00.005+02:00

Liefst knap, charmant en strak in pak. Met een vette auto.
~~Want ik ben die vertragingen met de trein nu wel een beetje zat.~~

Territoriumgedrag in treinen

2010-04-05T16:37:00.002+02:00

Wanneer ik in de trein in loop zie ik altijd mensen die in hun eentje twee of drie plaatsen bezet houden met behulp van hun tassen. Die tassen kunnen overal neergezet worden, maar om de een of andere reden zetten de meesten hun tas toch naast of voor zich. Het is best asociaal. Vooral als je dan als mede-reiziger op de plek van die tas wilt zitten kun je chagrijnige hoofden verwachten. Nu overdrijf ik een beetje, maar het is toch raar. Die tas kan overal heen. Nou vraag ik me af, waarom zetten mensen hun tas toch zo graag naast zich? Waarom wil men zo graag een eigen plekje in een trein waar je na een paar haltes toch weer uitstapt? En zouden het nou ook vooral mannen zijn die zich schuldig maken aan dit soort gedrag? Ik ga het eens bestuderen als ik weer in de trein zit.

Englishman in New York

2010-04-05T13:33:00.000+02:00

Gecoverd door BaSix. Hele toffe a capellagroep en ooit mee opgetreden. Toen ik als onderdeel van een heel groot koor met hen optrad was het nummer nog leuker want toen begon een van de zangers ineens opera te zingen. ^^

Trein

2010-04-03T17:00:00.005+02:00

Via we heart it.

Eindelijk thuis! Pff, wat duurde dat lang zeg. Gewoon drieënhalf uur onderweg geweest. Zo lang doe je er niet eens over om Nederland te doorkruisen! En dan te bedenken dat het met de auto anderhalf uur zou zijn geweest. Scheit-OV.

Het begon allemaal vanmiddag. Om half één verliet ik mijn studentenhuis om naar mijn ouders te gaan. De hele reis verliep geheel vlekkeloos. Ik besloot zelfs om in de trein alvast een leuk blogje te bedenken. Dit schreef ik heel vredig:

"Liever zou ik nu op mijn laptop typen dan dit met de hand te schrijven, maar het is praktisch onmogelijk mijn laptop uit mijn tas te halen. Hij zit vast tussen mijn biologiebijbel, wat kleren en heel veel zooi. Dus dan maar gewoon met de hand schrijven.
Nu alleen nog een onderwerp. Lastig, er gebeurd niet zo veel in de trein vandaag. Men loopt wat, bezoekt de wc en leest wat. Er zat tussen een tijdje een kerel naast mij die naar rook stonk en een vieze baard had. Hij heeft zichzelf intussen verplaatst naar drie bankjes verderop, waar hij nog steeds een tijdschrift over fietsonderdelen zit te lezen. Lijkt me heel boeiend.
Niets heftigs te beleven dus, vandaag in de trein. Geen vechtpartijen of kotsende dronkelappen, niet eens een huilend baby'tje. Pure rust. Misschien heeft de stiltecoupé, waar ik nu inzit, dan toch enig nut.
Er wordt wat omgeroepen. Dat ik mag blijven zitten. De conducteur van vandaag heeft een grappige stem. Hij klinkt als Bert van Bert en Ernie. Ik hoop dat hij nog even langs komt om mijn OV te checken. Ben wel nieuwsgierig wat voor er hoofd er achter zo'n stem zit."

Echt super vredig en rustgevend toch, zo'n treinreis? Dat vond ik ook. Heerlijk saai. Totdat ik in -laat ik het voor het gemakt even A noemen - A was. Toen begon het. Ik kon niet verder met de trein, want die reedt niet. Dus moest ik de NS-bus pakken, want de gewone bus schoot ook niet op. Ik vroeg aan een meneer van de NS waar ik heen moest en hij stuurde mij een bus. Ik keek niet op of om en stapte geheel onwetend totaal de verkeerde bus in. Deze ging namelijk niet naar mijn huis, maar de andere kant op. Shit. Na een ruim kwartier in de bus kwam ik verdwaasd in B aan. Ik dacht, laat ik dan maar even naar de winkel gaan. Ik naar de winkel. Tien minuten later weer terug (Ik hoefde alleen maar even kaartjes te halen) en daar stond de bus naar C - mijn eindbestemming. Woohoo! Ik was dolgelukkig en liep ernaartoe. Net op dat moment gingen de deuren dicht en reedt de bus weg. Zonder mij. Om mij nog even extra met mijn neus op de feiten te drukken reedt er vervolgens nog een tweede bus naar C achter aan. Grmpf. Stond ik daar, in de regen, op het gruwelijk lelijke plein achter het station van B. Een half uur moest ik wachten! Weg goed humeur. Uiteindelijk kwam de bus aanrijden en kon lekker gaan zitten. Nu komt alles goed, dacht ik. Maar nee hoor, vlak voor de afslag C stond de politie. We mochten er niet. De agent keek heel ernstig. Meneer de buschauffeur reedt door en zette mij af bij een niet-bestaande bushalte. Mocht ik verder lopen. Gelukkig was mijn huis twee straten verderop. Die werden geblokkeerd door een meute mensen die naar een optocht van oude legerautootjes van de U.S.A. stonden te kijken. Whatdefuk, dacht ik. Na enige research blijkt dat er een feestje is om het een of ander. En dus moest iedereen naar oude legerautootjes kijken.

Het was al met al een heftige reis. Ik ben blij dat ik het overleefd.

2010-04-02T12:27:00.000+02:00

"Tell them I've been lickin' coconut skins"

Room Eleven - Bitch

2010-03-31T21:49:00.000+02:00

Deze wou ik ook graag even mettu delen op deze mooie woensdagavond.

Het filmpje is stom. Want het origineel is niet embed-baar. En daarom alleen het muziekje.

Koud

2010-03-31T20:47:00.001+02:00

Het is koud hier. Ik had geen rokje aan moeten trekken vandaag. Dat was te optimistisch met dit weer. Stom weer, het zou lente moeten zijn. Met zon en blije mensen en rokjes. En mijn verwarming wil ook nog eens niet aan. Omdat het volgens de thermostaat wel warm genoeg is. Nou, daar ben ik het dus niet mee eens. Helaas heb ik me maar aan dat ding aan te passen, want als ik hem wil aanpassen luistert 'ie gewoon niet. Leuk hoor. Het weer is tegen mij, de thermostaat is tegen mij. Ik vind mezelf heel zielig nu. Maar ik geef niet op. Ik laat mij niet weerhouden van het dragen van rokjes door die twee zeurpieten. Heb het al de hele dag koud, maar dat kan me niets schelen!

Die goeie ouwe tijd: Toen ik nog 24 km fietste

2010-03-30T14:08:00.006+02:00

Via we heart it.

Toen ik klaar was met de middelbare riep ik: "Eindelijk hoef ik nooit meer elke dag dat stomme pokke-eind naar school te fietsen." Het was 12 kilometer (heen, en 12 kilometer terug) elke dag. En saai dat het was! Zodra ik mijn pittoreske dorpje uit was kwam ik op een grauwe, eenzame, rechte en hele lange weg die 10 kilometer doorliep. Onderweg kwam ik één ander dorp en honderd koeien tegen, en dat was het. Je zult dus wel begrijpen dat ik blij was toen dat eindelijk niet meer hoefde te fietsen.

Maar nu mis ik het. Het is echt leuk, door de stad fietsen, altijd wat te zien, vooral in de zomer. Maar ik mis die saaie eenzame weg toch wel af en toe. Het was zo lekker als het dan van dat vreselijk grijze weer was en het keihard regende. Dan voelde ik me ook altijd zo saai en grauw, en dan was echt heerlijk om keihard naar huis te fietsen. Met mijn ipod op Anouk. Want Anouk fietst het beste. En dan altijd dit (Nobody's Wife) & dit(The Dark) nummer. Vooral die laatste. Wat is dat een fijn nummer om op te fietsen. Dat basriffje, als ik dat kon was ik een gelukkig vrouw!

Maar het fietsen dus. Dat mis ik. Met een boos gezicht door de regen sjezen en mijn muziek veels te hard aan. Dat kan niet meer nu ik in de grote boze stad woon, met al die mensen die niet snappen hoe het moet. Al dat tuig hier loopt maar een beetje over het fietspad heen en gaat fietsen aan de verkeerde kan van de weg terwijl het fietspad al zo smal is! Niet handig. Het zou leuk zijn als de gemeente een weg aan zou leggen van mijn huis naar de uni. Dat ik gewoon weer zo'n saaie, lange, rechte weg kan fietsen.

Valse gitaar!

2010-03-29T20:00:00.001+02:00

Via we heart it.

Mijn gitaar is vals. Maandenlang heb ik er amper op gespeeld, maar nu speel ik weer. En het is vreselijk, mijn nagels zijn te kort (ik laat mijn nagels aan mijn rechterhand altijd groeien, want dat speelt fijner), mijn gitaar klinkt niet goed, alles gaat verkeerd. En nou ben ik ook nog zo'n prutsgitarist die niet eens op gehoor haar gitaar kan stemmen.

Dit alles zou niet eens zou niet eens zo heel vervelend hoeven zijn, want ik heb een stemapparaatje dat mij precies vertelt hoe vals of zuiver mijn gitaar gestemd is. Ware het niet dat hij het niet meer doet! Aargh. Het is echt stom. Ik zet hem aan en hij geeft heel mooi een schermpje weer, maar als ik dan een snaar aansla doet 'ie niets. Helemaal niks noppes nada. En dan zing ik erin, van heel dicht bij, doet 'ie het weer wel. Hij weigert gewoon mijn gitaar te stemmen. Achterlijk ding. Ja. Maar nu zit dus met een ontstemde gitaar. Ik wil een nieuwe gitaar. Ik denk dat dat alles oplost. Nieuwe gitaar zijn leuk. En deze is al heul oud. Ik heb hem sinds mijn 11ste geloof ik. Heel lang al in ieder geval, en nog langer geleden had ik zo'n schattig klein kindergitaartje. Maar ja, dat doet er allemaal niet toe, want mijn gitaar is nog steeds ontstemd en dat is heel vervelend allemaal.

Nu ga ik huilen. Dag.

Caro Emerald - Just One Dance

2010-03-28T21:42:00.001+02:00

't Is ook gewoon zo'n lekker nummer!

Mijn verslaving

2010-03-28T17:51:00.002+02:00

Internet, ik weet niet wat ik zonder zou moeten. Het is een verslaving. Als ik geen internet heb ben ik de hele dag chagrijnig. Ik raak al bijna in paniek als de modem het eventjes begeeft. Slecht van mij. Maar wat wil je ook, ik gebruik internet sinds mijn zevende, toen het net een beetje populair werd.

Toen ik acht was bouwde ik samen met mijn vader mijn eerste website, over furby's - ik vraag me af of ze nog bestaan? - en had ik als eerste van de klas een e-mailadres. Ik vond mezelf daar heel cool om. Later heb ik nog meer sites gemaakt en op het internet geplaatst, ik was daar heel druk mee. Op mijn twaalfde maakt ik dit. Daarna vond ik het niet cool meer om sites te bouwen en de sims te spelen, dus laste ik een kleine internetpauze in. Drie jaar later ontdekte in het fenomeen bloggen en zo kwam colablikje.web-log.nl ter wereld, een anonieme weblog waar ik mijn gedachtes en frustraties uitte. Dit hield niet lang stand omdat ik dacht dat iemand mij ontdekt had, dus startte ik een nieuw weblog. En nog een. En nog een. En deze.

Nu ben ik al tien jaar een vervent internetgebruikster. Kun je nagaan hoe slecht ik zonder dit magische netwerk zou kunnen. En dat jarenlange gebruik is niet de enige oorzaak van mijn verslaving. Internet is ook mijn grootste informatiebron. Een geweldige bron, zeker voor een nieuwsgierig persoon als ik. Als ik ineens wil weten wie die leuke jongen was die ik tegenkwam dan zoek ik dat even uit op hyves of facebook, wil ik weten wat er vanavond op tv is heb ik dat ook zo gevonden. En dat soort dingen wil ik weten. Ik wil continu alles weten en daar is internet de uitkomst voor. Als ik geen internet had dan kon ik niets opzoeken, dan wist ik niets, dan zou ik onwetend zijn. Dat lijkt me doodeng. Ik zou een domme onbenul zijn, geen kennis hebben van de dingen en mijn mening nergens op kunnen baseren. Dat zou vreselijk zijn, afschuwelijk!

Nee, zonder internet kan ik al jaren niet meer. Hooguit op vakantie, maar dan ben ik de wetenschap dat het niet voor altijd is. Echt verslaafd ben ik gelukkig niet, volgens deze site, dus dat valt dan wel weer mee. Maar ik gebruik internet wel heel graag.

A Night Like This

2010-03-26T16:23:00.002+01:00

"That silhouette
Creates an image and a night I can't forget"

8 ontdekkingen die ik vandaag deed

2010-03-25T22:42:00.013+01:00

Gras + Zon = Blije mensen

Het regende heel eventjes toen ik niet buiten was.

Ik was minder gezond dan ik dacht te zijn. Helaas.

Toneelrepetities kunnen niet langer dan 3 uur duren, daarna krijgt iedereen de slappe lach.

Het gras ligt ook heel lekker.

The Hush Sound is leuke muziek.

Mijn voorband is zacht.

De wc ruikt naar vis.

Chocola

2010-03-24T16:19:00.002+01:00

Ik heb zin in een chocola. Heb jij dat ook wel eens? Dat je plotseling een zinderend verlangen naar chocola in je op voelt borrelen? Nu is het op het moment niet nog echt een zinderend verlangen, eerder een sterk bewustzijn van de aanwezigheid van vier heerlijke repen chocola binnen loopbereik. En ik heb honger.

Een hele simpele situatie, zou je zeggen. Pak de chocola en eet het op. Heb je helemaal gelijk in. Ware het niet dat een vervelend iets mij ervan weerhoudt de chocola te pakken en op te eten. Namelijk - en ik zou me hiervoor moeten schamen - dat het te ver lopen is. Ja, triest triest triest, ik hoor het je nu denken. Binnen loopbereik is echt heel erg dichtbij.

Maar laat mij mezelf even verdedigen. Kijk, om de chocola te pakken, moet ik opstaan uit deze heerlijke stoel. Ik zit nu lekker onderuitgezakt te chillen. Wanneer ik nu op zou staan zou mijn comfort erop achtergaan, wat slecht is voor mijn gemoedstoestand.
Daarnaast moet ik mijn laptop alleen laten wanneer ik chocola ga halen. Nooit waardevolle spullen alleen laten is mij geleerd. Dan gaan ze zich eenzaam voelen en neemt hun waarde af. Zonde. Ook kunnen deze spullen gejat worden door boze buurvrouwen die over het muurtje dat onze tuinen scheidt heen springen en door de openstaande tuindeur naar binnen rennen, mijn laptop jatten en weer wegrennen. Dubbelzonde.
Een derde gevaar is dat ik uitglijdt als ik naar de kelder loop. Er is net gedweild en ik ben een beetje moe, een zeer gevaarlijke combinatie. Stel dat ik werkelijk uitglijdt en keihard met mijn achterhoofd op de tafelpunt beland. Dan wordt ik blind - want het visuele centrum bevindt zich in het achterhoofd - en dan wordt ik heel ongelukkig en eenzaam en dan is alles heel erg vervelend allemaal.
Mocht ik niet vallen en bij de kelderdeur aankomen, dan moet ik deze opendoen. Als er op het moment dat ik de deurklink aanraak een brand woedt in de kelder die tot dan toe onopgemerkt is gebleven, dan zal de deurklink heel heet zijn en zal ik in mijn onwetendheid mijn hand verbranden. Dan zal ik heel hard naar de kraan moeten rennen en met koud water moeten spoelen. Dat schiet niet op. Dan ben ik drie uur later pas weer bij de kelder. Om dan het trapje af te dalen. Trapje. Nu moet er zeker een alarmbel gaan rinkelen. Trappen zijn gevaarlijk, dat weten wij allemaal. Dit obstakel op mijn weg naar chocola behoeft dan ook geen verdere uitleg.
In de kelder zelf is het vochtig en donker, een uitstekend broedplaats voor allerlei onschuldig maar ook schuldig ongedierte die een plotselinge dood bij mij zouden kunnen veroorzaken. Zeer gevaarlijk dus, de kelder.
En dan heb ik eindelijk de chocola, moet ik dat hele eind nog weer helemaal terug!

Nu snap je vast waarom ik de chocola niet ga pakken. Bedankt voor je begrip.

Als ik een man was

2010-03-23T14:53:00.011+01:00

Of een jongetje. Of een jong mannetje.

...dan was ik een geweldig pokeraar.
...dan liet ik een sik staan zodat ik de hele dag intimiderend kon plukken.
...dan zou ik mij enorm aanstellen als ik ziek was zodat ik uitgebreid verzorgt zou worden.
...dan zou ik veel vaker sporten dan ik nu doe, want als man zou ik daar heel goed in zijn.
...dan was ik dus ook heel goed in voetbal.
...dan was ik heel knap.
...dan zou ik mijn hoofd kaal scheren -lekker makkelijk- en nog steeds knap zijn. Of ik zou mijzelf een bijzonder warrig kapsel aan meten waarvoor ik uren in de spiegel moet staan om het eruit te laten zien alsof het niet zo is. Nee. Toch dat eerste. Ik wil geen ijdeltuitige man zijn.
...dan zou ik de hele avond onderuitgezakt op de bank zittend met bier en met ~~mijn handen~~ mijn hand want die andere is voor het bier in mijn broek eindelijk is iets leuks kunnen ervaren.
...dan zou ik heel arrogant zijn.
...dan zou ik op oudere leeftijd (vanaf dertig jaar. Of begint dat al eerder?) op ieder willekeurig moment tijdens het tv kijken in slaap vallen met mijn overhemd net iets te hoog opgekropen zodat iedereen mijn bierbuik-die-er-nooit-meer-af-gaat kan zien.
...dan zou ik nooit hoeven schoonmaken omdat ik er geen behoefte aan heb.
...dan zou ik heel ongezond en vet eten.

Hoewel ik deze man dan weer liever tegen komen dan zou zijn. Maar ja, er moest een plaatje bij hè.

Via we heart it.

Geinspireerd op het prachtige toneelstuk dat mijn broertje jaren geleden speelde toen hij nog een prachtig hoog meisjesstemmetje had in plaats van de keiharde tenor die hij nu gebruikt. En eveneens geinspireerd op het liedje van Beyonce. If I were a boyyyy.

Kamer

2010-03-18T14:23:00.009+01:00

Zucht. Ik wil een nieuwe kamer. Ik ben deze zat. Te klein - te duur - te klein. En het huis is ongezellig en stom en er is niet eens een woonkamer. En m'n huisgenootjes zijn te verschillend. Eentje herkende mij niet eens terwijl ze naast mij zat in de bus. Ik wil een huis waar de spinnenwebben niet tot halverwege de tuin rijken. Zodat je in de zomer ook nog eens lekker buiten kan zitten. Een huis vlakbij de universiteit zodat ik niet elke dag vroeg mijn bed uit hoef maar gewoon om kwart voor negen mijn bed uit kan rollen en dan om negen uur in de collegezaal kan zitten. Pfwuh! Ik ben mijn kamertje hier in Zuilen zat. Tijd voor verbetering. Helaas kan ik daar zelf weinig meer aan doen dan lang in geschreven staan bij de stichting die over het verdelen van de kamers gaat. Helaasdepaas.

Als ik heel veel geld had dan zou ik gewoon een apartement aan de Oudegracht kopen (kan dat?) of vlakbij het Wilhelminapark gaan wonen zodat ik in de zomer altijd zo naar buiten kan lopen rechtdoor naar het park en daar de hele avond wijntjes kan gaan drinken. Nja. Dat is vast wat iedereen wil, waarom anders is het daar zo duur? Zucht nummer twee.

Hiernaast ziet u een artistieke impressie van mijn huidige kamer.

Eigenlijk hoef ik bovengenoemd niet zo nodig te hebben. Zou wel leuk zijn. Maar het liefst zou ik gewoon een gezellig huis (met woonkamer!) en gezellige huisgenoten hebben waar ik gezellige dingen mee kan doen. Want dit ongezellige huis ben ik echt op uitgekeken. Laat dat duidelijk zijn.

Heerlijk geweldig

2010-03-17T12:42:00.004+01:00

Wat een heerlijke weertje en wat een heerlijke muziek. Hoe veel vrolijker kan ik nog worden? Het leven is heerlijk en lacht mij uitgebreid toe. Ik heb er zin in! Het leven is leuk en fijn en mooi en ik ben gelukkig. Ik moet vanalles maar eerst ga ik even genieten van deze geweldige dag!

Verjaardag

2010-03-14T09:47:00.004+01:00

Gisteren jarig geweest. Het was nog best leuk ook, er kwamen veel meer mensen dan ik had verwacht. Wel heel vermoeiend. Ik wist niet dat ik zo snel moe zo worden van die Pfeiffer, maar blijkbaar dus wel. Toch maar goed dus dat ik mijn feest had afgezegd. Maar goed, al met al een leuke verjaardag gehad en nu maar hopen dat ik snel beter wordt. :)

Zei ze nu heel optimistisch

2010-03-12T22:06:00.004+01:00

Ze hadden gezegd dat ik moe zou zijn. Nou. Dat zit er dus mooi niet in. Ik ben helemaal NIET MOE, sinds lange tijd niet zoveel energie gehad. Had mijn verjaardag helemaal niet af hoeven zeggen, na twee weken sudderen op de bank ben ik gewoon kerngezond! Het is toch wat! Denk je dat je hartstikke moe gaat worden van die Pfeiffer, zit je zo vol energie dat je echt iets heel geks moet doen om het weer kwijt te raken. Zo! Rare Pfeiffer, ik ben niet moemoemoe! Kerngezond & springlevend ben ik. Dit weekend nog even extra energie verzamelen voor mijn reservebatterij en er dan keihard tegenaan. Rosanna's back!

2010-03-12T16:15:00.009+01:00

Wie heeft er zin in appeltaart? Via we heart it

Tentamen

2010-03-11T14:01:00.007+01:00

Via we heart it

Eigenlijk zou ik nu moeten zitten zwoegen op m'n tentamen. Dat ben ik nu niet aan het doen, zoals je waarschijnlijk begrijpt. Het is een heel moeilijk tentamen over alle weefsels en stofjes en organen en dingen in het menselijk èn dierlijk lichaam. Heel jammer dat ik dat nu niet aan het maken ben. Helaas, ik ben ziek.
Dus nu zit ik lekker op de bank in plaats van aan zo'n te laag prutstafeltje waar je je amper kan bewegen en de stoel kraakt. Lekker te typen in plaats van met een verkrampte hand zwetend alle informatie die in mijn hoofd zit eruit proberen te persen via de inkt in mijn pen.

Toch is het wel vervelend dat ik het tentamen niet kan maken. Nu loop ik enorm achter en moet ik heel veel stof in halen als ik dit vak nog wil halen. En dat was wel het plan. Want ik had mij voorgenomen om mijn propedeuse in het eerste jaar gelijk te halen. Zodat ik volgend jaar gewoon alle vakken kan kiezen die ik wil. Maarja, als je twee weken ziek bent geweest heb je best flink wat gemist. Achjaaaaaaaaaaa. Het komt allemaal wel goed. En nu ga ik fijn leren.

Eerste berichtje

2010-03-10T16:34:00.009+01:00

Yeah! Eerste berichtje het web op geslingerd op mijn zoveelste gloednieuwe weblog. Wel leuk dat deze openbaar is. Dus dat de mensen die ik ken ook weten dat deze weblog bestaat. Nou ja. Nog niet. Dat komt nog. Maar verschil is wel dat mijn oude weblogs geheim waren. Met veel levensperikelen over een jong meisje. Nu niet meer. Ik ben bijna een oud meisje. Want BIJNA volwassen. Nog maar amper drie dagen, als ik goed kan tellen. Het wordt een hele eenzame verjaardag zonder Broertje en vrienden. Iedereen is persoonlijk door mij afgezegd omdat ik me heel zielig en ziek voelde. Nu niet meer! Dat komt zo: Ik luisterde een liedje. En toen gebeurde het. De vonk sprong zo, pats boem, uit de USB-poort van mijn laptop, naar mij. Zo in mijn hoofd en toen werd ik helemaal vervuld van vrolijkheid.

Ik geloof dat ik nu de draad van mijn verhaal kwijt ben. Het doel. Het hogere plan. Maar weer fijn muziek luisteren. En gedwongen restaurant city spelen. Antivervelingstherapie aanbevolen door datzelfde Broertje. Ik verveel me helemaal niet! Nou. Goed. Leuk einde aan dit stukje breien gaat niet lukken. Dan maar zo.