Via modejunkie
Het is dan ook na dit gesprek geweest dat ik uiteindelijk besloot zelf zo’ n paar ieliepielie dungehakte schoenen aan te schaffen. Ik wilde mij ook wel eens wagen aan het martelwerktuig dat ook wel bekend staat als het moderne symbool voor vrouwelijkheid, gewoon, puur uit nieuwsgierigheid. Want zijn die schoenen echt zo pijnlijk, hebben ze echt zo’n overweldigend effect op mannen en is het echt zo lastig om er op te lopen?
Op die eerste en laatste vraag kan ik volmondig ja zeggen. Ik schafte de beruchte schoenen vanmiddag aan, nadat ik iedereen in mijn omgeving drie keer had lastiggevallen met de vraag “Wel doen, niet doen?”. De tweede vraag heb ik nog niet onderzocht, ik heb de schoenen nog geen enkel manwezen laten zien, behalve dan mijn vader - ik vond dat die ze voor de gelegenheid toch even moest goedkeuren. Het gebeurt immers niet elke dag dat je dochter besluit voor het eerst stiletto’s aan te schaffen.
Pijnlijk is het dus inderdaad ja. Hoe die Italiaanse chicka’s dat volhouden, ik heb geen idee, maar respect hoor. Mijn benen voelden na vijf minuten op die moordwapens al alsof ik een uur hard had gelopen. Dat wordt nog even flink doorzettingsvermogen kweken als ik een beetje fatsoenlijke afstanden wil gaan lopen.
Overigens is het lopen zelf op mijn nieuwe schoenen ook nog een hele uitdaging. Momenteel kom ik niet veel verder dan pinguïnachtige moves, het lijkt in de verste verte niet op het verleidelijk heupwiegende loopje van alle Italiaanse dames die ik er van de zomer op rond zag paraderen. Pumps van zo’n 5 cm gaan nog lekker, daar loop ik eigenlijk uitstekend op – maar dat zeg ik dan zelf hè, misschien ziet dat er ook wel niet uit – maar een paar centimeter erbij en het is alsof je opnieuw moet leren lopen. Vreselijk!
Stiletto’s dus. Echt niet handig en best wel pijnlijk, toch ben ik een beetje verliefd op mijn nieuwe schoenen.