Het brood was op

 Voor zo'n hoofd wil je toch niet eens meer naar een andere winkel?

Om tien voor negen verhief ik mijn luie kont van de bank en besloot dat ik het nu toch echt niet langer kon uitstellen. Mijn maag rammelde - het lauwe prutje uit de vriezer dat ik als diner had gebruikt was al lang en breed in mijn dunne darm aangekomen – en ik had echt niets meer in huis. Gewapend met een kapotte rugzak en een portemonnee vertrok ik daarom naar mister Appie.

Appie is een fijne winkel en mijn beste vriend. Ik zou niet weten wat ik zonder ‘m moest. Echt niet dat ik naar al die gekke kleine turkse winkeltje ga, ik haal alles lekker mainstream bij de Albert Heijn. Helaas vinden meer mensen dat, en op een gegeven moment is daarom alles op. Dus toen ik op zondagavond op zoek ging naar brood en mozzarella waren deze allebei op. Balen natuurlijk. Maar als flexibele student had ik al snel een plan B gefikst: Afbakbroodjes en roomprut met kruiden. Ook lekker. Een uitdaging was wel om de roomprut te pakken zien te krijgen, er stonden nog maar twee bakjes in het schap, helemaal bovenaan en achterin. Nu heb ik het voordeel dat ik niet tot de kleinste mensen van de bevolking hoor dus ik geloofde zeker wel dat ik daar bij zou kunnen. Op mijn tenen, hoppa, armen uitstrekken en grijpen die roomprut. Jammer was wel dat ik daarmee een soort halve striptease weggaf aan de mannen achter mij, die discussieerden over wel of geen paturain: “Dat geeft een lekkere body aan het eten”. Ik had mij niet heel proper aangekleed, broek op halfzeven - ik ga echt niet een riem om doen op zondagochtend – en te kort shirtje en idem jasje, dus tsja, dan krijg je dat. Gelukkig waren mijn mede-Appie-bezoekers niet erg geschokt en kon ik rustig verder winkelen.

Vandaag dus weer een wijze les geleerd: NIET op zondagavond naar de albert heijn gaan, zeker niet om negen uur ’s avonds. Want álles is op.