Op de uni hou ik me altijd graag bezig met een bepaald spelletje: Farmaceutje spotten. Farmaceutje Spotten houdt in dat je onderscheid probeert te maken tussen scheikundigen, biologen en farmaceuten. Farmaceuten herken je aan hun eventuele hoofddoekjes plus mediterraan uiterlijk, hoge hakken en nette kleding. Biologen herken je aan hun nonchalante uistraling en tref je dikwijls aan in T-shirts, al dan niet bedrukt met kikkers. Wat scheikundigen betreft laat ik altijd mijn bevooroordeeldheid gelden. Nerds dus. De bedoeling van het spelletje is dat je iedereen in een hokje plaatst en is prima vermaak voor tijdens de pauze.
Helaas zijn de farmaceuten en scheikundigen ons wentgebouw uitgekickt en kan ik mij niet meer bezighouden met mijn favoriete spelletje. Huilen. Gelukkig heb ik met mijn heldere, creatieve geest een oplossing bedacht: Ik het heb spel verplaatst. Zo, hoppa. Naar het park, welteverstaan. Onder de titel Balletje spotten houd ik me nu bezig met het bestuderen van de verscheidenheid aan mensen in het park. Zo heb je er de mannen met en zonder de shirt. Vrouwen met en zonder opgerold topje. Mannen die beter hun shirt aan kunnen houden. Oude vrouwen die een boek lezen. Pijprokende hippies en dragers van fascinerende snorren. Mensen waarvan je niet kunt zien tot welk geslacht ze behoren. Voetballers. Bierwijndrink(st)ers. Gitaristen. Zonaanbidders. En balletjes.
Het was op de wonderschone dag van eenentwintig april tweeduizendelf dat ik het hernieuwde spel in praktijk uitvoerde. Ik bevond mij in een prettig gezelschap in het Wilhelminapark, op het grote veld. Het was druk en er zaten veel interessant veel figuren in het park, dus ik kon me naar hartenlust op de nieuwe versie van het spel storten. Het park bleek een uistekende plek voor het spel te zijn, want: Er zijn mannen, zonder T-shirt, met aantrekkelijke bovenlichamen. Helaas ook mannen met rughaar. En mannen met tieten. Tíéten. tieten. Mannen met TIETEN! Ja. Het spel heeft zijn nieuwe naam te danken aan een van hen:
(Wat volgt is
Spits gezicht, slappe kaak. Zielig haar: te veel gel of te weinig gewassen, te strak naar achteren. Niet nèt te lang, maar veels te lang - het was dan ook na het zien van zijn haar dat ik me realiseerde dat de grens tussen corpsbal en alto flinterdun is. Door de rest van zijn uiterlijk en zijn doen en laten besloot ik hem tot balletje te bestempelen. Zonnebril in zijn haar - niet voor zijn ogen, ook al scheen de zon belachelijk fel. Zijn overhemd was helaas uit en hij stond herhaaldelijk op om een vuurtje te vragen bij de buurmeisjes, waardoor ik genoodzaakt was zijn uitgezakte spiermassa te aanschouwen. Iets was vroeger vermoedelijk een aantrekkelijke mannentorso moet zijn geweest maar nu was uitgezakt tot een roodverbrand, gerimpeld huidje gevuld met een dikke buik en twee tieten verscheen in mijn blikveld. Ai ai ai. Te veel bier. Desalniettemin stond hij er bij alsof hij The Man was.
Na het bestuderen van deze man was ik er van overtuigd dat hij een vreselijk saai en arrogant persoon moest zijn. Ik kon me dan ook niet voorstellen wat het meisje dat naast hem zat daar zat te doen. Ik kraakte hem nog even goed af en voelde me weer een stuk beter over mijzelf. En zo ging ik nog even door met het spel. Hier en daar bewonderde ik mensen, raakte ik gefascineerd door mensen of verafschuwde ik mensen. Maar vooral ook stopte ik ze in een hokje, al die mensen.