 |
| Dit leek me een tamelijk toepasselijk plaatje voor erbij. |
Toen ik gistermiddag terugkwam in Utrecht en een oude, rafelige internetkabel aansloot op mijn laptop en deze opstartte, bleek ik geen internet te hebben. Dit kan gebeuren.
Ik deed een kunstje met de kabel en restartte m’n laptop. Weer geen internet. Hmm… Nu vond ik het toch wat verdacht worden. In gedachten zat ik al te mopperen op mijn huisgenoot, die ik er van verdacht mijn kabel uit de modem te hebben getrokken of iets dergelijks – een verdenking die ik baseerde op het feit dat ik hem verdacht van ongewenst appelstickertjesvanmijnkeukenkastjeverwijdergedrag. Dit leek mij echter een vrij ongegronde verdenking en ik kon ook geen motieven voor dergelijke acties bedenken dus ik liep verontwaardigd richting modem om die eens goed de huid vol te schelden. Dit hielp helaas niets. “Wie niet horen wil moet maar voelen,” zei ik tegen de uiterst eigenwijze modem en nam deze onder handen. Na een geklooi en gewroet met vijftien verschillende kabels liep ik terug naar mijn laptop, die nu toch echt wel internet moest hebben. Maar nee hoor, niet het minste beetje.
Ik besloot het even op te geven. Niet omdat ik een opgever ben – echt niet! - maar omdat ik moest werken. Toen ik terugkwam van mijn werk was ik enigszins gekalmeerd, maar zodra mijn laptop en die achterlijke internetkabel weer in mijn gezichtsveld verschenen schoot de adrenaline door mijn lichaam heen. Ik raakte vreselijk in paniek. Wat nou als het internet het nog steeds niet deed? Was moest ik dan? Geen facebook, geen email, geen sociaal leven? O mijn god! Ik startte de hele zooi op en wachtte zenuwachtig trommelend met mijn vingers tot ik eindelijk in kon loggen. En toen wachtte ik weer tot ik eindelijk ingelogd was. Het duurde belachelijk lang. Maar toen: ingelogd. Hoopvol keek ik naar mijn internet icoontje. Er stond een groot, rood kruis door heen. Neeeeeeee! Ik was woest. Woest en diep teleurgesteld! Echt, je had me moeten zien. Zo’n gezicht trek ik niet vaak, maar als het internet het na zes uur nog niet doet, dan doe ik rare dingen. Nou, sorry hoor, maar dat gáát gewoon niet!
Ik liep zeker drie kwartier heen en weer tussen de modem en mijn laptop en drukte alle relevante stekkers en kabels in minstens twaalf verschillende volgordes in de voor hun bestemde gaten voordat ik het wederom opgaf. Ik slaakte een zucht van ergernis en ging naar bed.
Volgende ochtend. Bed uit laptop aan. Ik had slecht geslapen door alle stress en voelde me niet echt beter dan de vorige avond. Internet? Niets. Enkel dat vette rode kruis. Bah. Ik had geen zin om heen en weer te rennen tussen modem-laptop, daar was het te vroeg voor. Ik was niet meer zo paniekerig als de avond daar voor want: Ik had een plan. Ik zou eerder van huis gaan en dan voor college begon snel even internet checken. Zo geschiedde. De rest van de dag was ik, op veel gemopper tegen mijn studiegenoten over het gebrekkige internet na, toch best rustig.’s Middags dus weer terug, naar huis, naar het verneukte internet. Ik zag er tegenop en fietste extra langzaam. Niet dat ik normaal zo langzaam fiets, normaal fiets ik eigenlijk belachelijk snel, zeker met dit weer, maar ik wil hier benadrukken dat ik niet zomaar langzaam fiets, maar ècht heel langzaam. Na twee uur bereikte ik mijn huis. Fiets weg, trap op sjokken, deur open. Zucht… Ik wil niet ik wil niet ik wil niet ging door me heen. Je moet je moet je moet, zei ik tegen mezelf. Zucht… Laptop aan. Kabel erin. Inloggen. Bam! Geen internet.
Ik ben stilletjes in hoekje gaan zitten huilen.
Lieve lezer, maak je geen zorgen. Ik ben door een hel gegaan maar alles is helemaal goedgekomen en ik ben nu weer fijn van internet voorzien. Heerlijk, bekoorlijk, buitengewoon , excellent, hemels, lekker, magnifiek, verrukkelijk internet.