Make-up en de waarheid

 Via we heart it

Jaaaa. Ik heb een soort van writersblock geloof ik, dus wat nu volgt is... Tsja, niet heel goed. Het is een soort moralistisch stukje gelul over make-up en de waarheid - zoals de titel ook al handig vermeldde. Het is dat ik moet blijven schrijven van mezelf (anders komt er nooit meer wat leuks uit mijn vingers), anders zou ik dit niet publiceren. Lever graag veel commentaar, dat helpt mij vast over mijn writersblock heen.

Make-up, da's ook zijn ding. Vroeger moest ik daar niks van hebben. Ik vond het voor tutjes en barbiepoppen. Meisjes die make-up op hun gezicht smeerden vond ik maar nep. Ten minste, dat zei ik als mensen mij vroegen waarom ik geen make-up droeg. Ik zag ook wel dat sommige meisjes heel knap waren met make-up op (zonder ook wel, maar met nog meer), maar eigenlijk durfde ik het zelf niet te dragen. Dat laagje foundation, wat poeder hier en daar en nog wat kloddertjes mascara zijn nou niet bepaald eng. Nu ik er zo over na denk weet ik niet eens wat ik daar nou zo eng aan vond. Ik weet nog wel dat ik vond dat je de waarheid verdraaide als je make-up droeg. Dat je loog als je je gezicht au naturel verborg achter een laagje, al dan niet laag, make-up.

Dat vond ik heel lang zo. Totdat ik erachter kwam dat je meer bereikt als je de waarheid een beetje opleukt. Gewoon, hoppa, beetje verzinsels en mooiigheid erover heen gieten en iedereen is blij. De waarheid is leuk, maar mooie verzinsels zijn nog leuker. Mensen geloven graag wat ze het liefst horen. Of zien. Als mensen blijer worden van een leugentje om best wil, waarom dan niet? Dat is wat ik later begon te denken, waarna ik besloot mijn gezicht ook maar gewoon te gaan versieren met make-up. Beetje smeren hier en daar, en hoppa, zie ik er net effe wat leuker uit. Gelijk ook maar even een leuk rokje erbij, ben ik er klaar voor. Iedereen blij en ik net wat meer succes in het leven.

Raar eigenlijk. Dat mensen je meer waarderen als je moeite doet voor je uiterlijk. Als je probeert te verhullen dat je je slecht voelt waarderen mensen je meer dan wanneer je met ongekamd, vet haar en een uitgezakte joggingbroek aan komt kakken. Ik vind het zelf ook irritant als iemand er onverzorgd uit ziet. Slordig, vies. Hoe komt het onverzorgdheid niet 'goed' is? Iemand daar een verklaring voor?