Nieuwe blog: Meer leesvoer, meer schrijfsels, meer vermaak

Wekenlang heb ik zitten prutsen met wordpress, css, php, headers, plaatjes die niet wilden staan waar ze moeten staan en lang heb ik gezocht naar inspiratie voor om een stortvloed aan nieuwe posts te creeren. Maar hier issie dan:

:D

Dat van die vinger

Die vinger van mij hè, uit die vorige post met dat slechte excuus, die is best fascinerend. Althans, dat vind ik. Ik heb er vandaag al zo'n vier uur naar zitten kijken, zo interessant vind ik het. Ik zal niet uitweiden over de details, want erg gezond ziet mijn vinger er nog steeds niet uit, maar hij is deels zwart. Er zit een een stukje zwart op mijn vinger, waar ik niets meer in voel. Een dood stukje vinger. En wat ik me nu dus de hele dag al afvraag: Is dat stukje zwart dan ook het stukje waar mijn nagel in wordt gemaakt? Want zo ja, dan is nu mijn nagelmaakweefsel afgestorven en moet ik, als de huidige nagel eraf valt, linkerwijsvingernagelloos door het leven.

Ik heb er overigens een pleister op geplakt omdat ik er in mijn fascinatie steeds aan zit te frunniken. Dat je het even weet.

Slecht excuus

Ik blog even niet want ik heb mijn linkerwijsvinger tussen een tuinstoeltje geramd terwijl ik ging zitten. Mijn hele lichaamsgewicht in volle vaart op het eerste kootje bleek niet zo'n succes. Nu valt het eigenlijk wel mee met de schade. Na wat pijnlijke momenten in het begin heb ik nu enkel nog een scheve, blauwe nagel. Verder wil de vinger in kwestie ook best wel weer redelijk fatsoenlijk buigen, maar erg efficient gaat dat nog niet. M'n vinger is nog wat stijfjes en dat typt niet lekker. Dus nu typ ik met negen vingers, maar dat typt ook niet lekker. Dus ik blog maar even niet.

Balletje spotten

Op de uni hou ik me altijd graag bezig met een bepaald spelletje: Farmaceutje spotten. Farmaceutje Spotten houdt in dat je onderscheid probeert te maken tussen scheikundigen, biologen en farmaceuten. Farmaceuten herken je aan hun eventuele hoofddoekjes plus mediterraan uiterlijk, hoge hakken en nette kleding. Biologen herken je aan hun nonchalante uistraling en tref je dikwijls aan in T-shirts, al dan niet bedrukt met kikkers. Wat scheikundigen betreft laat ik altijd mijn bevooroordeeldheid gelden. Nerds dus. De bedoeling van het spelletje is dat je iedereen in een hokje plaatst en is prima vermaak voor tijdens de pauze.

Helaas zijn de farmaceuten en scheikundigen ons wentgebouw uitgekickt en kan ik mij niet meer bezighouden met mijn favoriete spelletje. Huilen. Gelukkig heb ik met mijn heldere, creatieve geest een oplossing bedacht: Ik het heb spel verplaatst. Zo, hoppa. Naar het park, welteverstaan. Onder de titel Balletje spotten houd ik me nu bezig met het bestuderen van de verscheidenheid aan mensen in het park. Zo heb je er de mannen met en zonder de shirt. Vrouwen met en zonder opgerold topje. Mannen die beter hun shirt aan kunnen houden. Oude vrouwen die een boek lezen. Pijprokende hippies en dragers van fascinerende snorren. Mensen waarvan je niet kunt zien tot welk geslacht ze behoren. Voetballers. Bierwijndrink(st)ers. Gitaristen. Zonaanbidders. En balletjes.

Het was op de wonderschone dag van eenentwintig april tweeduizendelf dat ik het hernieuwde spel in praktijk uitvoerde. Ik bevond mij in een prettig gezelschap in het Wilhelminapark, op het grote veld. Het was druk en er zaten veel interessant veel figuren in het park, dus ik kon me naar hartenlust op de nieuwe versie van het spel storten. Het park bleek een uistekende plek voor het spel te zijn, want: Er zijn mannen, zonder T-shirt, met aantrekkelijke bovenlichamen. Helaas ook mannen met rughaar. En mannen met tieten. Tíéten. tieten. Mannen met TIETEN! Ja. Het spel heeft zijn nieuwe naam te danken aan een van hen:

(Wat volgt is een staaltje vooroordelen spuien eersteklas beschrijving van de man in kwestie)

Spits gezicht, slappe kaak. Zielig haar: te veel gel of te weinig gewassen, te strak naar achteren. Niet nèt te lang, maar veels te lang - het was dan ook na het zien van zijn haar dat ik me realiseerde dat de grens tussen corpsbal en alto flinterdun is. Door de rest van zijn uiterlijk en zijn doen en laten besloot ik hem tot balletje te bestempelen. Zonnebril in zijn haar - niet voor zijn ogen, ook al scheen de zon belachelijk fel. Zijn overhemd was helaas uit en hij stond herhaaldelijk op om een vuurtje te vragen bij de buurmeisjes, waardoor ik genoodzaakt was zijn uitgezakte spiermassa te aanschouwen. Iets was vroeger vermoedelijk een aantrekkelijke mannentorso moet zijn geweest maar nu was uitgezakt tot een roodverbrand, gerimpeld huidje gevuld met een dikke buik en twee tieten verscheen in mijn blikveld. Ai ai ai. Te veel bier. Desalniettemin stond hij er bij alsof hij The Man was.

Na het bestuderen van deze man was ik er van overtuigd dat hij een vreselijk saai en arrogant persoon moest zijn. Ik kon me dan ook niet voorstellen wat het meisje dat naast hem zat daar zat te doen. Ik kraakte hem nog even goed af en voelde me weer een stuk beter over mijzelf. En zo ging ik nog even door met het spel. Hier en daar bewonderde ik mensen, raakte ik gefascineerd door mensen of verafschuwde ik mensen. Maar vooral ook stopte ik ze in een hokje, al die mensen.

De verloedering van mijn muzieksmaak

Ik snap niet zo goed wat de clip met dit nummer te maken heeft. Ik snap ook niet zo goed waarom ik dit leuk vind. Maar ik word er blij van.

Het zijn de eenheidsworstige nummers waar ik de laatste tijd te veel naar luister. De nummers met miljoenen hits op youtube, te vaak gedraaid op vijf drie acht, met seksgerelateerde teksten en irritante bliepjes. Muziek die je amper echt als muziek kunt beschouwen.

Daar hebben mijn hersens de afgelopen tijd in liggen weken. Op mijn werk draaien ze het de hele tijd, thuis draai ik het de hele tijd. Zeker als ik tentamens moet leren, want dan is het zo’n lekkere achtergrondruis. Punt is wel dat ik nu synchroon kan zingen met Jennifer Lopez, Enrique Iglesias en Rihanna. Ik schaam me er een beetje voor. Ik was vroeger zo trots op mijn verfijnde muzieksmaak, mainstream zooi was echt niet cool! Maar nu ben ik het dus soort van leuk gaan vinden. Ik doe afbreuk aan mijn vroegere ik. Heel naar.

Om mijn muzieksmaak weer terug te brengen naar zijn oude niveau kick ik even af door middel van een stilteretraite. Geen muziek voor mij. Helemaal niets. Of ik dat volhoud? Ik hoop het maar...